دلم برای کسی، زیاد تنگ شده است. افتاده بر روی یک تختِ سفید. با دستگاهی که بالای سرش بوق میزند و خطوط دندانارهای تولید میکند. دلم برای شنیدن صدایش که از وقتی یادم میآید، گرم بود. دلم برای او که از کودکی، حامیام بود، وقتی میترسیدم، همانطور که روزهای تازهکار بودنم، از اولین کسانی بود که موهایش را در اختیارم گذاشت. دلم برای خندهاش، برای محبتش، تنگ شده و نمیتوانم برایش اشک بریزم چون من مَردم و باید تکیهگاه باشم؛ برای مادرم، همسرش، بچهاش و... آخ که چه سخت است دلتنگ کسی باشی و خندهای مصنوعی، تنها وظیفهات باشد... آخ که کلمات چه بیرحمند گاهی... آنجا که با اشک، قاطی میشوند و...