
دلش میخواست قبول کنم که هوا خوش است. میخواست از بیرون ماندن لذت ببرم چون خودش این را میخواست. برای من، هم هوا خوش بود و هم دلم میخواست که بیرون بمانم؛ نه صرفا برای ابراز همدردی، خیلی وقت بود که این موقع از شب را برای وقتگزرانی از خانه بیرون نزده بودم! پس تا توانستم نشانههایی تحویلش دادم تا خیالش آسوده شود: کلیپها و عکسهای بیرون رفتنم با خانواده و عکاسیهایم از آسمان را نشانش دادم؛ بحثهایی « هرکدام از جایی » را وسط میانداختم: آدما قبلاها ساعت هشت و نه میخوابیدن... اون خونه چرا عقبنشینی نداره و... شاید درستش همین بود؛ گرسنگی و خمیازهها را دور میریختم و جوری رفتار میکردم که گویا من از او خواستهام که برویم بیرون!