امشب عجیب دلم برایش تنگ شده. با امروز میشود شش ماه و پنج روز است که بیخداحافظی، برای همیشه رفت...
چشمانم طاقتِ نگاه کردن به صفحهی گوشی را ندارند. تصویر، مدام موج برمیدارد. حروف، تار میشوند چون با چشمانی خیس، استفاده از عینک، تقریبا محال است اما چه کنم؟ مجبورم. اگر ننویسم، این بغضی که از همهجایم تراوش میکند را کجا بگذارم تا ازم فاصله بگیرد؛ لااقل اندازهی چند دقیقه، نفستازهکردن!
دلم برایش تنگ شده و آن لحظهی تنهاکذاشتنش در آیسییو، هیچرقمه از جلوی چشمم پاک نمیشود که نمیشود...
او، از اوین مشتریهای ثابتم بود که همیشه سعی داشت طوری، هزینهی اصلاحش را حساب کند: یکبار با انجیرهایی که خودش دستچین کرده بود؛ یکبار با رساندنم با تاکسیای که ماشینش بود و...
او اولین حامیای بود که از من، درمقابل زورگوهای دوران کودکی، مراقبت میکرد.
نمیدانم کجای این بازی، مشغول چه کاری هستی، فقط خواستم بگویم هرکجا که هستی، برایت موردعلاقههایت را آرزو میکنم. نمیدانم هنوز موردعلاقههایت هنوز همانهایی اند که میشناختم؟;