نور را بغل کرد و عروسکش را به امان خدا رها کرد روی فرش و قبل از آنکه مادر، زمان تعجب کردن پیدا کند، داد زد: « مااامااان! این مال منه! میخوام با خودم ببرمش توی اتاقم! »
بغض، لبخند، تعجب، همگی چند قدم مانده به اشک، راهِ گلویش را طوری بستند که جرأت این را پیدا نکند به کودکی سه سال و نیمه بگوید: « عسلم، خورشید تا چند دقیقهی دیگه غروب میکنه! »
زیرِ پهنای دامنِ نارنجیِ خورشید، دامنِ گُلگُلیاش، دشتی نارنجی شده بود با گلهایی فیروزهای! از پشتِ چشمانی که بسته بود، یک بلورِ شکننده، سُر خورد و در دشت، لابلای گلها، بیهوا، محو شد.
دامنِ خورشید، آخرین تارهای موی زاغِ او را در هوا لمس کرد و او، پشتِ پلکهایش و مادر، در تصویرِ او، جاودانه شدند.