« دشتِ قاصدک » پخش می‌شد و من تصمیم گرفتم چشمام رو ببندم. ریتمِ ذهنم با ملودی ترانه، هماهنگ شده بود. برای چند لحظه در همون حالتِ بسته نگهشون داشتم و باز ناخودآگاه بازشون کردم. به یه دلیل خنده‌دار: اینکه خوابم نَبَره! تجربه‌ای که از صبح تا به الان که درحال نوشتن این متن هستم، چندبار درگیرش شدم. یکی، دوبارش رو با میل و خواسته‌ی خودم و چندباری هم ناخواسته.
برای بار دوم که تصمیم گرفتم چشمام رو ببندم، نکته‌ای رو متوجه شدم: اینکه من به هیچی فکر نمی‌کنم! سوار بر موسیقی، فقط و فقط به اون گوش می‌دادم و بس! عجیب بود! من! به چیزی فکر نکنم؟ مگه میشه؟ مگه داریم؟ ذهنم آروم بود. تا قبل از این لحظه که متوجه این موضوع بشم، با سکوتِ ذهنم کِیف می‌کردم اما تا اومدم و دیدمش، داستان تغییر کرد! تلاش‌های افکارم رو دیدم که سعی داره خودش رو به چیزی گره بزنه! یا برای من اینجوریه یا کلا همه‌ی آدم‌ها اینطورین! نمیدونم. من یه گوشه ایستاده بودم و می‌دیدم که افکارم داره دَمِ‌دستی‌ترین گزینه‌ها رو انتخاب می‌کنه مثلا متن ترانه، فیلمی که قراره بعد از نوشتن این متن ببینم و... بلاخره موفق شد! شیارهای افکارم توی شیارهای اتفاقات جاخورد و من به زمین وصل شدم: این ترانه رو بذار روی دورِ تکرار، فلان فیلم رو ببین و...
با این‌حال هنوز آروم بودم. خندم گرفت! به ذهنِ بازیگوشم که طاقتِ استراحت رو نداره و تا چشمام بازن، باید درگیرِ چیزی باشه! چند دقیقه‌ی پیش بود که دوش گرفته بودم. هوس نودِل کرده بودم و مادرم با مهربونیِ همیشگیش که من رو یاد بچگیام مینداخت، با کمال میل به حاضر کردنش موافقت کرده بود. بابام قبلش هوسِ بادوم زمینی‌ام رو اجابت کرده بود و... همه‌ی اینها کنار هم، حس و حالم رو تا قبل از این ماجرا آروم کرده بود.
ناگفته نماند که برای بارِ نمیدونم چَندم، درگیرِ این ویروس‌های بیکاری که توی محیط پخش و پَلا شدن، شدم و خونه‌نشین شدم و دارم از این فرصت برای انجام کارهایی که توی حالت عادی بهشون نمی‌رسم استفاده می‌کنم: چندتا فصل از « زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند » رو خوندم. چند دقیقه‌ای رو با موسیقی آرامبخش، مدیتیشن کردم. برنامه‌ی روزانم رو چک کردم. مهم‌تر از همه، خواب توی سوزِ دلپذیرِ پاییز رو تجربه کردم. لابلاش به صحبت‌های خانوادم اونطرف درِ اتاقم گوش می‌دادم که هرکدوم از چیزی صحبت می‌کردن. البته این بار یِکَم کمتر از این فراغت لذت می‌برم چون توی مسیر هدف‌هام، بیکاری، اذیت‌کننده‌اس؛ دلیلش هم کم کاری‌های گذشته‌امِ ولی خب چاره‌ای نیست؛ این‌بار واقعا باید یه گوشه بشینم و منتظر بهتر شدن باشم و خودم رو برای ادامه آماده کنم. با شرایطی که هست و همه باخبریم، سعی می‌کنم آروم باشم. چیزهایی که لازمه رو گوش بدم و حرفایی که باید رو بزنم. سعی کنم چیزی یاد بگیرم که لازمه‌ی یاد گرفتنه؛ چیزی که ظاهرش برام ناخوشاینده و افکارم خلافش رو توی گوشم زمزمه می‌کنن.
