دست خودم نیست گاهی دوست دارم گول بخورم. دلم میخواهد باور کنم اینبار با بار پیش فرق دارد. دوست دارم دردی را که یک بار سانتیمتر به سانتیمتر، پوستم را کَند را یکبار دیگر تجربه کنم. باوجود اینکه دردش، نطفهی اشکی در چشمانم میکارد که راه نفسم را میبندد ولی مگر علاجم میشود. گاهی دوست دارم خر بشوم. خر شدن، بعضی وقتها میچسبد. دوست دارم انگشتانم را تا ته در گوشم فرو کنم و نشنوم هر صدایی را که احتمالا قرار است نجاتم بدهد. انگار گاهی دوست دارم نجات داده نشوم، پاره شوم دلیلش را هم نمیدانم انگار یک عادتِ ماهیانه یا سالیانه یا... است. همین الان که دارم مینویسم، دلم یک اشتباه دیگر میخواهد. گمانم دنبال سِر شدنم، شاید هم کشتن یک سری احساسات که گمان میکنم دارند ترمز دستیام برای رشد را کشیدهاند.