گویا تقویم از زخم ساخته شده، هر صفحهاش لکهای از درد، هر سطرش غباری از انتظار.زمان به جای دویدن، بر زمین میلغزد و مرا میان هزار ایستگاه نیمهکاره جا میگذارد.دلم خانهایست پر از پنجرههای بسته، که گاهی پرندهای خیالی میآید و مینشیند پشت یک پنجره، میخواند، و بعد پر میکشد و من میمانم با ردّ بالهایی که بر شفافیت شیشه حک شده.چهارراهها پر از چراغهای خاموشند، هیچ نشانی نیست که بگوید کدام سمت، آینده را به من میرساند. فقط کورسوی شمعی در دل دارم که با هر نفس، میان خاموشی و روشنایی در جدال است.گاهی میخواهم در کوچههای بارانی قدم بزنم، میان برگهایی که به رنگ زرد، اعتراف میکنند به پایان بودنشان. دلم میخواهد دستی باشد برای گرفتن، شانهای باشد برای تکیه دادن، اما شهر، پر از دیوارهاییست که حرف نمیزنند و سکوتشان، شبیه به فریادیست که به جانم میافتد.دوست دارم برگردم به آن روزهای دور،نه فقط به خاطر شادیشان، بلکه چون غبار کمتری بر دل مینشست و چشمها هنوز آینههایی بیخدشه بودند.اکنون اما هر لحظه شبیه قایقیست که بیلنگر به دریا سپرده شده باشد، نه مقصدی، نه ساحلی، تنها موج و موج و موج.تنهایی مثل سایهای سمج به دنبالم میآید، گاهی نمیدانم من او را دنبال میکنم یا اوست که مرا.هرچه که هست، در این رقصِ تلخ، دیگر مرزی میان رها کردن و رها شدن نمیبینم.و با اینهمه، هنوز در اعماقِ تاریکیِ شب، ستارهای هست که چشمک بزند.شاید امید همان چیزیست که در بیپناهی، پنهانی نفس میکشد.پایان تراوشات ذهنی.