عجب تناقض بزرگی: از لاین روبرو، دستهای ماشین، سِپَربهسِپَر، جفتراهنما، دوبل، از یکدیگر سبقت میگرفتند؛ جادهای که یک ماشین و ( نهایتاً ) نیم، بیشتر نمیتوانست در کنار هم رانندگی کنند و ما در اینطرف، گوش به « آغوشِ » شادمهر سپرده بودیم و نگاههامان، دوخته به خطوط ممتد و مُقطع جاده: آدمها در آنطرف نقشِ وصلت را بازی میکردند و ما سه نفر...