
باران، امشبِ اسفراین را همان چیزی که باید میبود کرد: یک بهارِ نَمدار با نسیمی که گوارای وجودم شد!
صدای رعد و برق را که میشنیدم، قلبم با قدرت بیشتری میکوبید؛ انگار که نبضهایم، از بیرون، در آسمان کنترل شوند! خوشحال بودم! آن بالایی، هرکاری در توانش بود را برایم انجام داد و من نیز در مغازه، لَمیده برروی مبلِ راحتی، لطفش را با تلاشی در حد توانم انجام دادم و برای رشد در هدفی که داشتم، کم نگذاشتم! نه اینکه همهچیز آرام باشد، چالشهایی بود: نیازم به حضور یک آدم که قسمت لطیفِ وجودم را نوازش کند؛ نیازم به پول، مانند تمام انسانها؛ کمکاریهایی که در یکی از مسئولیتهایم کرده بودم و... اما اینبار عوض غر، آنها را دیدم، پذیرفتم و برایشان کاری کردم؛ کاری شبیه به دعا و بعد باز، بازگشتن به مسئلهی کاریام!
گاهگداری قلم و کاغذم را کنار میگذاشتم و هندزفری را از گوشم بیرون کشیده و سری به این لطفِ آسمانی میزدم و آن را با تمام وجود نفس میکشیدم! قطرات باران را دانه دانه میشمردم و ذهنم را باهشان شستشو میدادم! نگاهم را به آن بالاها، در تاریکی، به عمقی بیانتها میدوختم و... ناخواسته متوجه میشدم که دارم از کسی تشکر میکنم و باز برمیگشتم سر کارم و... چه از این بهتر!
اکنون که سه دقیقه به صفرِ عاشقی مانده: به فردا، تشکم، بسترِ جسمم است و آن بُعدِ نادیدنیام، رفته است سورچرانی در جایی که بهش خوش میگذرد و انگشتانم برروی صفحهی کیبوردِ گوشی، این اتفاقاتی که افتاده را ثبت میکند تا اگر فردا را میهمان زمین و صاحب آسمان بودم، یادم باشد که در این شلوغیها نیز میشود خندید!