از لطیفهای که در ذهنم مرور کردم، لبخندی بر چهرهام نشست که ضخیم بود و دیر پاک میشد؛ این شد که ناغافل از حمل این محمولهی غیرمجاز، در ترافیک آدمهای سربههوا، در حدفاصل بین زمین و آسمان، نگاهم، به تو برخورد...
نمیدانم تا کی باید مچ حواسم را بگیرم که نگاهم در میان اینهمه آدمی که میتوانند شبیه تو باشند، بهشان گیر نکند و عازم سفر نشود؛ سفر به روزهایی که خوش بودیم باهم که حقیقتا هم بودیم؛ میخندیدیم، در کافهها، میچرخیدیم و میخندیدیم و سربهسر هم میگذاشتیم... دلمان برای هم تنگ میشد و در اولین قرارهایمان، یکدیگر را در آغوش میکشیدیم و لبها بود که...
نمیخواهم انتهای حرفهای امشبم را به ناله گره بزنم؛ هرچه بود، زیبا بود: چه خوشحالیها و چه اشکها! حتما بوده که اکنون اینگونه برایش وقت میگذارم. لابد بیشتر از این، در برنامهی سفری که او برایمان نوشته بوده، نباید با هم میبودهایم. همین.