گفت: « درونگرام » خندم گرفت. سَری تکون دادم و فقط با یک کلمه، ازش جدا شدم: « خداحافظ » بعدها که ازم با پیگیریهای بیش از حدش، پرسید که چرا دیگه باهاش نموندم، ساده، جوابش رو دادم که: « تمایل به ادامهی رابطه با آدمایی که تظاهر به چیزی بودن میکنن، فقط به این خاطر که جای پای خودشون رو محکم کنن، ندارم » توی جوابِ یعنی چیاش، گفتم: « درونگرایی که خودش اصرار کنه به درونگرا بودنش، برونگراییِ که فقط از ارتباط با بقیه طفره میره... میدونی، درونگرا بودن، مُدِ اینروزا! » بیشتر از این، ادامه ندادم و اینبار، زحمتِ خداحافظی رو هم به خودم ندادم...