چقدر دوست داشتم یک ایده به چت جی پی تیِ عزیز میدادم و درخواستِ یکی دو پاراگراف دلنوشتهای چیزی، در همین حول و حوش ازش میخواستم و آنقدر به خودم زحمتِ نوشتن نمیدادم!
چشمانم را میبستم و یک پلی لیست پیانو، ترجیحا آرام، انتخاب میکردم و « سلام خیال! »
اما حیف که قراردادم با نوشتن، از اول، قراردادی دِلی بوده! چراکه کلمات، از جایی جز سیمکشیِ مغز، فرستاده میشوند و من به بهانهی نوشتن، میروم تا دریافت کنم.
دروغ چرا، جلب توجه، پایه و اساس خیلی از سناریوهایم بوده! نشانهاش، خط اول نوشتهی دیشبم. زیرَش نمیزنم ولی آیا کسی هست که از سایهاش جدا باشد؟ ترسهای من هم همیشه هستند. یکبار به شکل غرور و بار دیگر در لباس حسادت و احتمالا بارهایی در قالبهای دیگر که خیلیهاشان را آنقدر خوب توجیه میکنم که اصلا متوجهشان نمیشوم! اینها سایههای مناند که در هوای ابری هم ازم جداشدنی نیستند!
نمیدانم شاید نوشتهی آخرم باشد! شاید با رفتنِ اینترنت و شاید هم با بوسهی بمبی، چیزی. هیچچیز مشخص نیست ولی دلم میخواهد بهترین تلاشم را بکنم: مانند مِسی در بازیِ امشب در مقابل اسپانیا! میخواهم لذت ببرم. میخواهم اشتباه کنم. میخواهم شخصیت بسازم حتی اگر پشت تمام این شعارها، تقریبا چهار شات قهوه، چراغ بدهد، باز دلم میخواهد « بویِ ادامه بدهم. »
فکرم در بازیست. همانطور که خیلیاش در خیابانهاییست که نمیدانم کی قرار است نرسیدهی من را بهم معرفی کنند! بروم. برمیگردم اگر حضوری باشد.
برگشتم.
رفیقی که مشتریام هم بود، دیشب لابلای درد دلهایی که خطاب به پسرش که او هم مشتریام بود، گفت: « کمک بگیر و کمک کن... » گفت دوستش که در بیمارستان اعصاب و روان مشغول است، گفته بیمارهایی آنقدر مودب و انسان، لابلای سایر آدمها، عموداند که اگر لباسِ آبیشان را از تنشان بِکَنی، سخت بشود گفت بیمار: « تا کوچکترین اشتباهی میکنن، عذرخواهی میکنن! توی هر کار گروهی، اولیننفرها برای داوطلب شدناند و... » ولی جایی، کم آورده و زدهاند زیر همهچیز! آدماند دیگر! چرا که کمک گرفتن را بلد نبودهاند. ریختهاند توی خودشان و خودشان لبریز شده و... الباقی قصه.
بازی به وقت اضافه کشیده شد و من با وجود اینکه گرسنه هم بودم و دلم میخواست نتیجه را با چشمان خودم ببینم ولی باز دلم با چهاردیواری نبود. نسیمِ این ساعتهای پارک، انگار از همان دنیایی میآید که من برایش با کلمات، خشت میزنم! الان از دلم شاید هم مغزم گذشت که شبزندهداری هم بد نیست ها! مثلاً اذان را و بعد، سپیده را با جیرجیرکها به استقبال بروی! هوم. جالب شد. هنوز جوانی، دَرِم هست! هنوز شیطنت زنده است! خوشحالم که این بین، موجودیِ کارتم هم بهم اجازهی طاقتآوردنی مستقلانه را میدهد! چیپسِ فلفلسیاهِ دلمزه و ایستکِ قهوه، میتواند گزینهی خوبی باشد!
بالادستِ پارک، همان موقعیتِ میزبانِ همیشگی، با چمنهایی اصلاحشده و درحال آبیاری، نفسِ باد را خنک میکنند و ایدهی من را هم به واقعیت، نزدیکتر! درست حدس میزنم، اینها میتواند اتفاقی نباشد؟ یعنی خدا، اینها را از دلم شنیده؟ چیزهای دیگری هم در دلم سنگینی میکردند، یعنی وقتِ آنها نرسیده و...؟ بگذریم. برای همینها هم [ ظاهراً ] شکر.
امشب یک پستِ فان ( خندهدار ) در اینستاگرامم آپلود کردم ولی دلم با این کار، جور نبود! این را به اَدمینم که رفیقم هم بود هم گفتم و او گفت که زیادی سخت میگیرم. چند دلیل هم آورد. منطقی هم بودند ولی مگر دل، منطق سرش میشود؟ مگر میشود دردِ مردمم، دردِ من نباشد؟
پایینتر از جایی که نشستهام، صدای جیغِ ممتدِ « گل » آمد. گمانم مال بازی فینال بود ولی دلم دیگر ( همان یک ذرهی قبل را هم ) با فوتبال نیست! عوضش صدای پیانویی که در گوش چپم میزند را یک شماره کم و حواسم را به بادی که ( بید ) مجنونِ روبرویم را بازی میدهد، میدهم. گربهای سیاه و سفید، روی چمنها ژستِ شکار گرفته و جیرجیرکی، خودش را از باقیِ دسته، جدا کرده و انگار در چمنهای مقابل مجنون، دارد برایم عشوه میآید! خوب هم میآید! نور تیر چراغ برقِ سمت چپم هم خوب نور میدهد و کاجِ پشتسرش، خوب خودش را در کادر جا کرده و من یک شمارهی دیگر هم از پیانو کم میکنم و هنوز دلم با رفتن نیست و اینبار درمقابل وسوسهی چمن، خود را ضعیفتر میبینم. الانهاست که بروم در دل ماجرا. اوم... رفتم!
از روی چمنها هم نوشتن، عالمی دارد ها! دلم خواست کسی بود و این صحنهی غرق شدنم در این سبزی را از زاویهای دیگر نشانم میداد. حیف که تنهایم!
به مرگ هم فکر میکنم. مانند این چند روز اخیر. اینکه ترس دارد؟ اینکه اگر قرار باشد ناکام از دنیا بروم، حسرتش را بعد از مرگ، به یادم نگاه خواهم داشت؟ همه دغدغه دارند، من هم...
دلم میخواهد چشمانم را ببندم و بخوابم ولی راحت نیستم شاید اگر تنها نبودم میخوابیدم. شاید میترسم. مَردِ گُنده...
ترس از فردا، هنوز هم هست. اینکه زودتر بخوابم تا زودتر بیدار شوم ولی نمیتوانم. اینکه با اینهمه نوشتن، باز هم نمیتوانم خودم را خوشحال تصور کنم. نمیتوانم خود را در راهِ برگشت به خانه تصور کنم. نمیتوانم به بدن ضعیفم درمقابل آینه، فکر نکنم. زندگی با کلماتِ کتابها، چقدر فرق دارد!
به سرم زد که یکهو بروم. خودم را در پارک، تنها پیدا کردم و این، حالم را بد کرد. صدای چند دختر و پسر و سگ را با هم شنیدم و گمانم بهشان حسودیام شد تا قوت قلب بگیرم از بابت تنها نبودن! بوی چمنهای له شده و گل، مشامم را پر کرد. نتوانستم بهش بخندم. عینکم هی سر میخورد. الان که راه میروم، رو به جلو و آنجا که دراز کشیده بودم، به سمت چشمانم! تصمیمم به ادامه، پارک است تا خیابان. برای خنکیاش است یا صدای باد یا چی را درست نمیدانم ولی الان دارم مسیرِ دورِ استخر را قدم میزنم و چه اینجا خنک است! دلم شنا خواست با اینکه بلد نیستم! کاش بودم. چه موجِ ظریفی، آب را ناز میکند و در اینجایی که مَنم، شاخهها را. هردو به دست نسیم!
هنوز زندهام. گرسنگیام را دوباره به خاطر آوردم. دوستی که در مسیرِ آمدنم دیده بودمش و ازم خواسته بود در بازگشت، با هم باشیم، چند قدم جلوتر میبینمش و نمیدانم چرا دلم نخواست بِیچانَمش! او که باشد، نوشتن نمیشود. شاید کلمات به ته رسیده و آنها من را به اینجا کشیدهاند! همدیگر را ندیدیم. به دلم هم نبود دنبالش بگردم و یا شمارهاش را بگیرم! گذشتم، درحالی که دارم مینویسم. جالب است. ماشینی پشت چراغ ایستاده، در یک ربع مانده به دوی صبح!
انتخاب چه عجیب است. مثلاً چند قدم جلوتر، دوستی داشت لابهلای زبالهها میرقصید. واقعا میرقصید و من درحال نوشتن و چند جوان که ساک ورزشی بر دوشِشان سنگینی میکرد، از آن سمت خیابان، به این قاب نزدیک میشدند. یک مقدار ترسیدم که نکند بخواهد من را هم به رقص دعوت کن ولی نکرد. یک مقدار ممنون آن ساکیها هستم. با آبی که در جوی سمت چپم در مسیرم جریان دارد، جریان دارم. فلسفی شد. هرچه جلوتر میروم فلسفیتر هم میشود پس چرا دست از نوشتن برنمیدارم؟ چرخیدم و چرخیدم و سر آخر، باز رسیدم به چندمتر بالاتر از مغازهام. و با یک حسی مخلوط از ترس و خنده، پوزخندی به گرمای هوا، تحویل داده و اتاقم را با غذایی که حوصلهی گرم کردنش را ندارم، تصویر میزنم. به دلم نَنشست ولی گمان
م مجبورم.
دلم برای فَرنیا تنگ شد.