
در تقابل بین بودن و نبودنت...
چشمانم را باز میکنم و...
نگاهی به اطراف می اندازم...
سوزش چشمانم را، بیخوابیهایم را به پای خستگی میگذارم و...
موزیک را عوض میکنم.
من از اوناشم که زود تحت تاثیر حرفها قرار میگیره
پس حواست باشه چی میگی.
اشتباه مینویسم
ولی مینویسم
پر از سوتی مینویسم
ولی مینویسم
نگارش سرم نمیشه
ولی مینویسم
چیزی از ایهام و تضاد و ترادف حالیم نیست
ولی مینویسم
بی مغز، لوس، کلیشه، حتی تقلیدی مینویسم
ولی مینویسم
هرچند شاید اینا برداشتای تو از کارای من باشه
پس نظراتت برام قابل احترامه اما بریزشون توی یه کیسه و بزار زیرسرت تا...
منتظر واینمیستم که ایدهال، خودشو بهم نشون بده
من، خودم یقهشو میگیرم میکِشم جلوی آیینه.
من تا اونروز که شاید الان هم یکی از همون روزها باشه، مینویسم
من جوری از مسیر لذت میبرم که مقصد خندش بگیره
پس فقط مینویسم
من، 《رفیق》رو 《رِفیق》تلفظ میکنم، تو چی؟
کروناست و نمیشود اشکها را پاک کرد.
اشکهایی که ناخواسته گونهها را تَر میکنند؛ در خیابان، پشت ترافیک.
بدم آمده است از اینهمه رنگ سبز...
از سَروها بدم میآید
کمی پائیز لطفا!
از این حجم از یکرنگی تهوع گرفتهام
مِیلم به سمت تنوع میرود
آهای آن بالایی!
کمی پائیز...
کمی پائیز قاطیِ فصلها کن
که تقویم نیز کمی مهرِ پائیزی را درخواست دارد.
میدانی!
گمان میکنم اینروزها، آدمها اکسیژنی از جنس عشق را نیاز دارند
خودت که بهتر از من در جریانی
این واژه را نمیتوان در مختصاتی جز پائیز یافت
پس با احترام... کمی پائیز لطفا!
حرف که زیاد است ولی اکنون مغزم بیش از این یاریم نمیکند.
تنها یک چیز بیربط!
اینروزها یادش کمتر سراغم را میگیرد نمیدانم...
شاید دیگر مانند آنروزهای نخستینِ نبودنش
دلتنگش نمیشوم
چمیدانی!
شاید فرهنگ لغتِ احساسم
دلتنگی را جور دیگری برایم معنا میکند
آدمم دیگر
تغییر میکنم.
تمام.
آری!
این منم و شخصیتی که تماماً فرو میریزد زمانی که خواستههایش پشت چراغ قرمز متوقف میشوند.
ایراد از که بود؟
دیگرانی که اجازه ندادند کودکانههایم، در اوجِ بیمنطقی، در خاکِ رسیدن ریشه بِدوانند
یا منی که از ابتدا، مسیرِ را اشتباه انتخاب کردم و باید شروعی محکم را آغاز مینمودم. پسربچهی بیست و نه سالهای که قدمهایش در همان دوردورها در آلبوم خانوادگیشان خُشکید و جراتِ تغییر مسیر را نداشت.
حال که قابِ احساساتم را تمامقد خاکستریها پر کردهاند، تنها میخواهم بگویم... خستهام.
اگه گوشیتو از فاصلهی یه متری روی آسفالت ول کنی
...خورد میشه. برگشتن به روز اولش، هزینهبرداره.
از خودم میپرسم
هزینهی دلهایی که خواسته و ناخواسته توسطِ منِ بیمار شکستند رو چجوری باید پرداخت کنم. اصلا به روز اولشون برمیگردن؟
آهای همهی اونایی که من بهتون آسیب رسوندم، برام دعا کنید که این اشتباهِ جبرانناپذیر رو تکرار نکنم؛ شببیداریهام دیگه از حد گذشتن؛ چشمام تابِ قرمز بودن رو ندارن.
احساساتم در گوشهای از تاریکی گیر افتادهاند
جایی که آفتاب به آن نمیتابد
شبیست برای خودش.
اکنون که مینویسم، غروب است و اشعههای مَسخکنندهی خورشید
اما من دلم آفتاب لنگ ظهر را میخواهد
شامهام جرعهای رایحهی تندِ عرق را نیاز دارد.
نظر تو چیست؟
روزی، روز میآید از راه!
کاش بود اویی که جنس صدا را میشناخت!
آنوقت دیگر نیازی نبود تا خود را درگیرِ واژهسازی کرد
تمام انرژیات را صرف عشقبازی میکردی!
چه خوب است آمدنِ آن شخصی که کلافگیها را از درون آدم میزُداید
همان آشنایِ غریبهی آشنا با ناگفتههای تمامِ ما!
یک سوال کوتاه!
کثیف شدن بهتر است یا شکستن؟!
رانندگی، تنها در شب است که لذت دارد.
لذت که چه عرض کنم؛ قابل تحمل است.
نگاهِ یک منتظر، تابِ شمردنِ خطوط ممتد را ندارد.
《میبینم》
و این اذیتم میکند.
الهامبخشِ من کسیست که نمیبینمش!
من را؛ تو، او، آنها، چه صدا میکنی، میکند، میکنند!؟