موهایش سفید بود. خودش باورش شده بود که دارد پیر میشود؛ نشانهاش هم تهماندهی رنگی که بر موهایش جاخوش کرده بود. اما من نظر دیگری داشتم. من یک جوانِ پر از شَرّ و شور را میدیدم؛ یک جامانده در کوچهپسکوچههای خاطراتِ رنگی!
به فعل، نزدیکتر از هر موجود زندهی دیگری بود، سگ: وفاداری.
12 ماه، 52 هفته، 365 روز، 8760 ساعت، 525600 دقیقه، 31536000 ثانیه، میشود یک سال! محاسباتش با من بود؛ حال نوبت تو است که بگویی در این لحظه از عمرت چکارهای...؟
_ بنظرت یه کارمند اعتبارش بالاتره یا تو؟
من، داخل ذهنم: «
✓ حتما کارمند دیگه!
✓ خودت چی فکر میکنی؟
✓ برو بابا...
✓ خب که چی؟
✓ ...
✓ هِه..!
✓
»
+ هرچی تو بگی.
_ ..؟ من از تو سوال کردما!؟
+ هوم ؛)(
...هرچی تو بگی!
_ بفرمایید!!!
+ سلام. روزتون بخیر!
_ مرسی. روز شمام بخیر! درخدمتم.
+ ؛))
... اومدم فقط بو کنم... اگه اشکالی نداره!
_ :)
در عصرِ یک روزِ مطبوعِ دیماهی، کمی آنطرفتر از مغازهیمان بود که دیدمش. راهِ صاف را ول کرده بود و لبههای جدولهای کنار کوچه را برای قدم زدنهایش انتخاب کرده بود. غریبه بود اما احساسی که درگیرش شده بود را خوب میشناختم. خوشابِحالش؛)
بعضیا دیگه انقد مرتباند که آدم موذب میشه!