من به دردِ نَنوشتن مبتلا شده‌ام.
نامش را چه بگذارم؛ نمی‌دانم!
تکرار، باز ناخوانده خویش را به مغزم دعوت کرده‌است.
دلیلش؛ این را نیز نمی‌دانم!
نه خسته ام و نه مانده.
پس چرا نمی‌نویسم...
قدیم‌ترها که نوشتن دغدغه‌ام نبود و بیشتر تفریحی بود با قلم؛ این را به حسابِ بی‌حوصلگی می‌گذاشتم.
اما اکنون حقیقتاً نمی‌دانم؛ سر در نمی‌آورم!
عذاب وژدان اذیتم می‌کند.
مانند قراری که از حاضر شدن در آن مُمانعت کنی!
قراری که برای رسیدن به آن، شب‌ها نخوابیدی و روزها حال‌خرابی کشیدی!
حال چه شده است که ناز می‌آورم...
به حرف زدن باشد، تا سحر اَراجیف می‌بافم.
اما اکنون دیگر آدمِ اینجور کارها نیستم!
پس جا دارد که از دوستانم قلم و کاغذ، یک عذرخواهیِ مفصل کنم و دوباره دست یاری به سمت‌شان دراز کنم:
کمکم کنید که باز دارم عقب می‌افتم!
