از کجا باید میدونست که مزاحم هستن؟ چطوری باید تشخیص میداد که قبل و بعد از این ماجرا، چه اتفاقاتی افتاده یا قراره بیفته؟ پس سعی کرد به موزیک گوش دادنش ادامه بده و جوری وانمود کنه که انگار چیزی ندیده. اون بارها از دوستانش شنیده بود که تو همچین موقعیتهای مشابهی، چطور به نیت خیر، فقط برای حمایت از خانومِ مورد نظر، پادرمیونی کردن و بعدش به خودشون تُف و لعنت فرستادن که ایکاش نمیرفتن!
وقتی درحال دور شدن از اون صحنه بود، این وسوسهی فکری، داشت جای خودش رو به یه احساس نگرانیِ انسان دوستانه میداد. اونجا ته قلبش آرزو کرد که برای اون دخترِ موبور اتفاق بدی نیفته...