اون درکش میکرد. بهش خیره شده بود و با دقت، حرکاتش رو زیر نظر داشت. برخلافه بقیه آدمها، اون نه تعجب میکرد و نه مسخرهاش؛ چون همین صبح بود که وقتی تو خونه در حال عروسک-بازی بود، همچین حرکتی رو تمرین میکرد. بزرگترهاش تو خونه، به بازیهاش لبخند میزدند و حتی جاهایی همراهیش میکردن. جاهایی، نقشِ اولهای سناریوهاش رو قبول میکردن و با دل و جون، اجراش میکردن. دلیلش هم که مهم نیست، هست! حالا یا خاطراته شیرینِ کودکی براشون تداعی میشده و یا نمیخواستن که دلِ بچهشون بشکنه؛ بهرحال این از وظایفِ هر پدر و مادریِ که بخشی از خاطراته عروسک-بازیهای بچهاش رو تو ذهنش ثبت کنه.
اگه من هم که بین مردم، عنوانه یه آدمه تقریبا بالغ شناخته میشم، هم چشمام رو میبستم و فقط صدای اون رو میشنیدم، گمون میکردم که واقعا یکی جلوش وایستاده و داره باهاش صحبت میکنه. انقدر واقعی نقشش رو بازی میکرد. چمیدونی، شاید اون دختربچه هم اینجوری فکر میکرد که اون یه پدره که داره با بچهاش بازی میکنه؛ تنها ایرادش این بود که بچهاش رو نمیدید که میشد با تخیلِ سادهی بچگانهاش حلش کنه.
شاید باوره بچهها این شکلیه که برای مخاطب قرار دادنه کسی، حتما نباید اون شخص رو دید؛ همین که ذهن _ یا قلب _ قبول کنه که کسی هست، میشه باهاش ارتباط برقرار کرد. هیچکس هم نمیتونه ازشون ایراد بگیره. این دنیای خودشونه و کسانی هم که قانون رو در اون سرزمین وضع میکنن، خودشون هستن. کی میتونه صادقتر و پایبندتر از اونهاژ بینِ آدم-بزرگها پیدا کنه؟
تصور میکنم که تو دنیای اونها، هیچکس ترسناک نیست. هیچکس بد نیست. هیچکس، دیگری رو اذیت نمیکنه. هیچکس سر کسی داد نمیزنه؛ مگه درحال ایفای نقشش باشه. که این یه بازی محسوب میشه و تو بازی هم هرچیزی ممکنه. اما قانونه بازی اینه که تهش همیشه به خوبی و خوشی تموم میشه. و همهی این تفاسیر، تنها با چند دقیقه خیره شدن به نگاهه دختربچهای که اون طرفه چهارراه درحال تماشا کردنه به رفتارهای آشفتهی یه شخصِ بیمار به اعتیاد بود، به ذهنم خطور کرد.