
تا همین چند دقیقهی پیش، اون رو بیرحمترین آدمِ توی اسفراین میدونستم تا اینکه وقتی بعد از اینکه نگاهم به فیلم سینماییای که داشت از تلویزیون پخش میشد افتاد و گفتم: « مامان، این رو دیدم، یادِ یه بندهخدایی افتادم! »
اون که داشت بادمجونها رو سرخ میکرد، یکی رو پشت و رو کرد و با چشمایی که ریز کرده بود، گوشه-چشمی بهم انداخت تا ادامهی داستان رو تعریف کنم. کفِ روی دستام رو آب کشیدم و اهرم شیر آب رو دادم پایین و اینجوری شروع کردم: « توی راه مغازه، یه مَرده رو دیدم که یه بره رو بغل گرفته بود. زبون-بسته انقد کوچیک بود که معلوم بود تازه به دنیا اومده! توی دلم گفتم چه بیرحمه طرف! چطور دلش اومده اون رو از مادرش جدا کنه! »
موازی با زبونم که داشت اینها رو به مادرم گزارش میداد، احساسی درونم جون گرفته بود که زبونش اینشکلی بود: « گوشت بره خیلی خوشمزهاس نه؟ تو دیگه چه قصابی هستی مرد!؟ آخه... » این همون احساسی بود توی همون نگاه اول، درونم پا گرفته بود و تا به اون لحظه، همراهیم میکرد!
مادرم، انگار که احساسم رو خونده باشه، نوار رو برش زد و با تدوینی متفاوت، اینجوری تکمیلش کرد: « آخی! خب مامانجان، داشته میبردش دکتر دیگه! حیوون که مریض میشه، خوده صاحبه حیوون، باید شخصا بِبَرش پیش دکتر تا مریضیش رو تشخیص بده... »
جواب داد! کلماتش، جواب داد و سُمبادهای برروی روحم شد و آروم و لطیف، اون رو سرجاش نشوند و بیقراریِ کودکانهام رو نوازش کرد! با لبخندی، لبخندش رو که آروم شدنم رو حس کرده بود، دنبال کردم و اون قضاوتِ نابجایِ ناشیانه رو توی اتاقِ کارهای بَدم، زندونیش کردم و در رو روش بستم و وارد حال ( هال ) خوب شدم؛ وارد لحظهی ملاقات با اون مردِ مهربونه ازهمهجابیخبر شدم و قضاوت رو حذف کردم و دیدم که چه صحنهی نابی بوده که زبونم ناخواسته دوباره به حرف اومد و گفتم: « وقتی که دیدمش، گفتم چه خوشگله! و اون گفت قابل نداره! » مادرم اینبار هم کارش رو درست انجام داد! ذهنم که آروم شده بود، آلارم داد که علی گُشنته! پس گفتم: « مامان، یه دونه از اون بادمجونها رو برام میذاری کنار که ساندویچ کنم بخورم که دارم ضعف میکنم! » تازه یادم اومد که من چقد بادمجون سرخ شده، طوری که داغ باشه و ازش روغن بِچِکه، دوسدارم! تا رفتم توی اتاقم و برگشتم، مادرم شبیه به کدبانویی کاربلد ( مثل همیشه ) بادمجون رو روی یه کف دست نون گذاشته و نمک و فلفلسیاه بهش اضافه کرده و حاضر و آماده، روی اوپِن گذاشته بود تا بخورم؛ زحمت من رو کم کرده بود! دستام رو خشک کردم و ساندویچ رو برداشتم و رفتم سمت تراس تا از گاز زدن به دلخوشیهای کودکیم لذت ببرم و برم به کارم برسم و برگردم تا قیمهی جاافتادهی مادر حاضر بشه و دلی از غذا دربیارم! پس درِ تراس رو باز کردم و با سبیل، وارد هفتسالگیم شدم!