بیانتهاییِ دنیایی که یکی از اهالی اونجا شده بود، به درونش هم نفوذ کرده بود. هرچی گیرش میومد میریخت اون تو اما انگار سوراخی به طول و عرض کهکشانِ راه شیری، هرچی که میبلعید، سیرمونی نداشت. این دردِ بزرگی بود. اینکه تنها پناهگاهت، دیگه جایی برای تو نداشته باشه. جایی که احساس میکنی، فقط اونجاست که محرم حرفهای ناگفتنیتِ، حالا گوشهاش رو دودستی چسبیده و حاضر نیست که حرفهات رو بشنوه. تنهایی خیلی سخته؛ مخصوصا تنهاییِ بعد شلوغی!
چرا به هر دری که میزد، ترس زودتر از اون بهش سر زده بود. که قرار نیست اونجا جواب خستگیهاش باشه. جواب پیادهرویهای وقت و بیوقتش. چرا دیگه نمیتونست با جوابهایی که همیشهی خدا تو آستینش حاضر داشت، قدری در مقابل آشفتگیهاش قد علم کنه. چرا جواب بیقراری، بیقراری بود و همینطور ادامهدار؟
دیگه از روز بدش میومد؛ تنها شبها بیرون میزد؛ مثل جغد. دلش نمیخواست احدی گم شدنش رو از چشماش بخونه. هندزفری توی گوشش میخوند و اون معنای حرفهای گنگِ خواننده رو داخل آسفالت و سنگفرش کوچهها و خیابونها جستجو میکرد.
حالا باید کجا میرفت؟ باید چیکار میکرد؟ دست به دامنِ کی میشد که نور رو بهش نشون بده؟ دوستاش؟ همونهایی که خودشون بدتر از اون، گیرِ گرفتاریهای بیسروته خودشون بودند. خدایی که توی این سرزمین پیدا کرده بود که هرچی بیشتر صداش میکرد، کمتر جوابی اَزش میشنید_شاید واقعی نبود_ یا مردمِ منطقی؟ این آخری رو که عمرا میخواست هم نمیتونست جدی بهش فکر کنه! اصلا مُسبب اینهمه گرفتاری رو شخصِ خودِ همونها میدونست. نه! نمیشد... نمیشد... نمیشد.
بعد از هر حرکت انقلابی، بعد از هربار که کلی انرژی از دست میداد، به ناچار به سمتِ تنها ابزاری که هیچوقت اون رو پس نمیزد میرفت و همون جوابی رو میگرفت که همیشه میگرفت. یک خلسهی بدونِ مدت؛ یک خوابِ تقریبا آرامشبخش؛ یک گیجیِ گیرا و باز...
چیزی که متوجهش شده بود این بود که باید مسیرش رو عوض کنه. فقط بلد نبود باید از کجا شروع کنه. اون این جسارت رو مدیون مواد بود. خدا میدونست که کَلّهی به این سرخی رو اگه سرمای مواد سرد نمیکرد؛ الان جاش کجا بود. اونهمه حرفها و دلایل منطقی و غیرمنطقی از مخالفتهایی که با مردم و اجتماعِ اطرافش داشت_از خانوادهی خودش بگیر تا بقال محل_ کجا و سرِ کی خالی میکرد. اصلا اگه مواد نبود و هزارتا کارِ نکردهای که فقط اون سر راهش میگذاشت، چطور قرار بود به بنبست برسه؟ مگه آدمی هم هست که تا به بنبست نرسه قصد تغییر مسیر رو داشته باشه؟ گمون نکنم. حداقل برای اون که اینجوری نبود!
پس مدیون راهی بود که مدتها زندگیش کرده بود. مدیونِ خفتها و توسَری خوردنهایی بود که اینجا تجربه بود. مدیونِ سرعتگیرهایی که بین اون و جایی که نمیدونست کجاست، فاصله انداخته بودند. چون اون حقیقتا نمیدونست کجاییِ و کجا قراره بره. پس همون بهتر که درجا بزنه تا بیگدار به آبی بزنه که تَهش هیچی نیست.
اما هنوز یکی از اعضای این کشتیِ شکستهای بود که هرکدوم یک میخ به دست گرفته بودند و سهم خودشون رو سوراخ میکردند. بدون اهمیت به باقیِ سرنشینان. هرکدوم با لبخندِ رضایت به بغلدستی. هنوز اونقدرها که باید طعمِ غرق شدن رو نچشیده بودند. هرکدوم هنوز چیزهایی برای از دست دادن داشتند که خودش بهتر میدونست چیه. مصرف میکرد و تنها حواسش به ساعت مُچیش بود که کی زمانش میرسه که آخرین بار باشه. قبل از هر شروع، تنها فکرش همین بود.
از عادتهای جدیدش بود که تنهایی مصرف کنه. اون جمعهای سابق، دیگه ارضاءش نمیکردند. تنها به سکوت احتیاج داشت. گویا سکوت، بهتر از مضخرفاتی که رفقاش در گوشش بلغور میکردند، خستگیش رو درک میکرد: به روش میآورد. شاید این از همون مقدمات شروع تغییر بود. جمعی که اخیرا بهش دعوت شده بود: خودش، موادش، سکوت. دیگه کسی نبود که یادآوری کنه که فلانی، بسه! یا بس نیست؛ یا بیا فردا هم تکرارش کنیم؛ یا فردا چجوری مصرف کنیم که بیشتر بچسبه؛ یا و یا و هزارتا《یا》یِ دیگهای که اون رو فقط در همون حالتِ اسفبار نگهمیداشتند. بله. متوجه شده بود که باید مرزها رو رد کنه تا وارد دنیای دیگهای بشه و هیچکی رو بهتر از سکوت پیدا نکرده بود!
اواخر پاییز بود. بین آبان و آذر. برای مدت تقریبا یک هفته، کسی اَزش خبری نداشت. حتی خانوادهاش از آخرین باری که از خونه بیرون زده بود، آدرسی اَزش نداشتند. اینکه دیروقت به خونه برگرده یا ساعتی نامعلوم یا نهایتا یکی، دو روز بعد، براشون عادی بود اما این مرتبه غیبتش داشت زیادی طولانی میشد. برای دوستاش اما زیاد غیرطبیعی نبود. گمان میکردند شاید رفیق مصرفهاش و شاید هم پاتوقش رو عوض کرده. از این چیزها بین اونها زیاد پیش میومد. اما اون انقدر تابلو بود که در هر جمع دیگهای هم که قرار بگیره، زود از موقعیتش باخبر بشوند. هرچند اینهم زیاد مطرح نبود. دلتنگی، موضوع آنچنان مهمی برای این دست جمعها نبود؛ مهم فقط مواد بود؛ والسلام!
حالا واقعا کجا بود. چرا بیخبر، بدون خداحافظی، همه رو تنها گذاشته بود.
عاشق راه رفتن بود. مسیرهای طولانی و غریبهای که انقدر راه بره تا صبح رو به ظهر و ظهر رو به غروب و بعد به شب بچسبونه. عاشق بیرون از شهر بود. طبیعت و اون جنس از سکوتی که فقط توی اونجا پیدا میشد، از آخرین چیزهایی بود که از زندگی میخواست. آخرین باری که خودش رو داخل خونه دیده بود، یکی، دوساعت مونده بود به طلوع آفتاب که داشت کولهاش رو از خرت و پرت پر میکرد. هرچی که برای سر کردنِ اقلا چهار، پنج روز لازمش میشد: نون، ماست خشک، تنقلات، کِتری برای چایی و یک لیوان فلزی و قند و خلاصه هرچی که توی اون تاریکی و تصمیمِ یهویی میتونست از خونه کِش بره. نمیخواست کسی متوجه رفتنش بشه که البته زیاد موفق نبود. مادرش که برای نماز بیدار شده بود، اون رو در حین ارتکاب جرم دیده بود اما به روش نیاورده بود. حالا دلیلش چی میتونست باشه؛ انقدرا معلوم نبود. شاید اون هم فهمیده بود که احتمالا این آخرین باری باشه که فرزندش رو در همچین حالِ نَزاری میبینه و دوست داشت فقط تموم بشه؛ حالا به هر شکلی. شاید هم غرق در تلاشی مادرانه، سعی میکرد که مانعی برای اجرای نقشهی بچهی دلبندش نباشه و دلخوشش کنه که داره با موفقیت به سمت هدفش قدم برمیداره: مادرست دیگر!
گرگ و میش بود که آخرین بند پوتینش رو محکم کرد و در رو آروم بست و راهیِ مقصد نامعلومش شد. آره. واقعا خودش هم نمیدونست کجا قراره بره. شبیه یک جاسوسِ دوجانبه که تا آخرین لحظه حاضر نیست نقشهاش رو لو بده! سرراهش چند تا پاکت سیگار هم خرید. مواد مصرفیش رو هم از قبل مهیا کرده بود. پس پیش به سوی هدف!
انگار که تنها خوابِ مقصد رو دیده بود. تصویری گنگ، از یک محیطِ دلخواه که میتونست آرامگاه اون باشه. به همین سادگی. مسیرها رو تا میتونست جدید و غریبه انتخاب میکرد تا مبادا کسی از آشنایانش مزاحم خلوتش بشوند و هم اینکه میان اینهمه تکرار، چند تا راه تازه، خوب حالش رو جا میآوردند. کوچهها رو بهم وصل میکرد. از خیابونی آشنا اما کمتر سَرزده، سردرمیآورد که اتفاقا به کوه هم میرسید. برنامهاش این بود که قبل از روشنایی و شلوغ شدن، از محدودهی شهر خارج بشه. برلی همین منظور، تلاشش برای امتحان مسیرهای تازه رو، واگذار کرد برای بیرون از شهر.
با پیدا شدن اولین لکههای آفتاب، معدهاش هم شروع به قار و قور کرد. اما انقدرا نازک نارنجی نبود. اصلا به نوعی هم از گرسنگی خوشش میومد. بهش به شکلی از مراقبه نگاه میکرد_اینهم از مکاشفات جدیدش بود_تنها چیزی که دمدستش بود، بطری آب معدنیش بود که هر چند دقیقه یکبار، یک قلپ اَزش سر میکشید و به مسیرش ادامه میداد.
حدود یک ربع یا بیشتر بود که وارد یکی از جادههای فرعی شده بود. نسیم خنک پاییزی، تنش رو به مور مور انداخته بود. از اونجایی که اهل بیرون بود، میدونست که به پاییز هیچ اعتمادی نمیشه کرد. پاییز بسیار گولزننده بود. در اوج گرماش، ناگهان چند تا لکه ابر که معلوم نبود از کجا سردرآوردن، دور هم جمع میشدند و در عرض کمتر از یک ساعت، چنان سِیلی از اون بالا به راه میانداختند که بیا و ببین. پس حسابی خودش رو پوشونده بود و ناگفته نبود که بخش مهمی از کولهاش رو هم پتو و از اینجور چیزها تشکیل دادند.
انحرافیهای آشنا رو یکی پس از دیگری پشت سر میگذاشت. هنوز هم نمیدونست دقیقا کجا قراره با آسفالت خداحافظی کنه اما جایی اون تَهتَههای احساسش، آدرسی نانوشته بود که بهش دستورِ پیش رفتن رو میداد. موزیک با صدای ملایمی میخوند و لابلای تموم شدن و رسیدن موزیک بعدی، صدای برخورد محکم قدمهاش با آسفالت و تِرِق تِرِقِ برخوردِ خرت و پرتهای کوله با پشتش و تالاپ تلوپِ قلبش هم سرش رو گرم میکرد و لبخندی از رضایت رو برروی گونههاش نقاشی میکرد. رضایتی حاصل از یک تلاش برای یک تغییر. اما چه تغییری و چجوری؟ این رو هم نمیدونست! مهم احساسش بود که شدیدا راضی بود. براش هیچی از این مهمتر نبود که بعد از مدتها بلاخره تونسته بود باز احساسش رو سرِ کِیف بیاره.