گاهگداری که خودش رو داخل آیینههای چِرکبستهی دستشوییها برانداز میکرد؛ میترسید از چیزی که بهش تبدیل شده. سرتاسر استخوان و پوستی که نقشِ روکشِ اون رو بازی میکرد. چشمها از حدقه بیرون زده بودند و توی کاسهی صورت گیر افتاده بودند. سفیدی به کِدری میزد_مثل تخم مرغی فاسد_ رگهای پُرخون که تهموندهی خونِ غلیظ و پر آت و آشغالش رو اطراف مردمک به حرکت درمیآورد. موهای ژولیده که زورِ بُرس نمیکشید مرتبشون کنه. ریشها، به قرینهی موهاش، از چانهاش آویزان بودند. از دکمهی باز یقهاش، گردنی که شبیه مترسک از وسط شونههاش، سیخ عَلَم شده بود؛ خودنمایی میکرد. لباسها کَر و کثیف. بوی عرقِ تنش، مخلوط شده با بوی نیکوتین و هزار تا کوفت و زهرمار دیگهای که خودشم تازه اسم بعضیشون رو یاد گرفته بود؛ بعلاوهی رایحهی دودِ آتیش شب قبل؛ حالتی تهوعآور دَرش پدید آورده بودند که جز رفیقهاش، کسی تابِ تحملش رو نداشت. حتی همونها هم گاهی یه دوشِ خشک و خالی رو بهش پیشنهاد میدادند.
حاشیهی اطمینانش، کوچهها و ورودیهایی بودند که به پارک منتهی میشدند. با یکی، دو تا از سوپریهای محل هم سلام و علیکی داشت؛ اونهم چون آدمِ خوش حسابی بود و قدری هم با ادب، چیزی به زبان میآورد وگرنه کسی به یک همچین تیپ آدمی تیپا هم نمیزنه چه برسه به...
با درختها رفیق بود. با تک تکشون خاطره داشت. روی هرکدومشون اسمی گذاشته بود که به محض ورودش به پارک، با به زبون آوردنشون، یک احوالپرسیِ گرم رو شروع میکرد. اکثر گربهها و جغدها و بعضاً کلاغها رو هم به آدرس میشناخت. با نگهبان پارک هم رفیق بود. گهگداری توی نظافت محل بهش کمک میکرد. نه بخاطر جلب توجه یا هرچیزه دیگهای؛ نه! که از ذاتِ نظافت و تمیز کردنِ اونجا خوشش میومد. بهرحال اونجا به نوعی خونهاش هم بود. هرچند با خلق و خوی نگهبان هم حال میکرد؛ یک اخلاقِ خاکی، که بی غَل و غَش، پای صحبتهاش مینشست و از دردودلهای خودش هم برای اون صحبت میکرد؛ درحالی که فلاسک آب جوش، با چاییِِ کیسهای و دوتا لیوانِ دستشور، اَزشون پذیرایی میکردند. هورت میکشیدند و ناله سر میدادند. هردو از جایی؛ یکی از عشق رفتهاش، اونیکی هم از عشقِ رفتهی خودش و سهتا بچهی قد و نیمقد که باید تنهایی بزرگشون میکرد. دردِ هرکی، متناسب با ظرفیتِ خودش، بزرگ و دردناک بود و البته قابل احترام. چیزی که آدمهای این دنیا یادش داده بودند اینکه:《دردهای همدیگرو دوست داشته باشیم و بهش نخندیم که ما هیچکی رو بغیر از هم نداریم!》
با نگهبان مهربانِ پارک عشقبازی میکرد؛ با جارو و سطل آشغال؛ و وقت رو میکُشت تا دوستانش از راه برسند و باز یک مراسمِ دیگه و باز دورهمیِ دیگه.
مغزش انگار که خاموش شده بود و تهدیدی از اوضاع خرابِ ریه و قلب و معدهاش بهش نمیدادند. خودش هم که به خستگی و وخامتِ شرایطش بیتوجه بود و همراه با کامهای سنگینی که با همراهانش به ته سیگارهای جِرم گرفته میزدند، قاه قاه میخندیدند و به آسمون و ستارهها خیره میشدند. چی از این مهمتر! اینکه هربار با یک مشت آدمِ مانده و از همهجا رانده که کوچیکترین وابستگی به زمینیها نداشتند، دل به دریا بزنند و زمان رو فراموش کنند. گم بشوند توی خودشون و فضای اطرافشون و بعد از خلسهای طولانی، باز تکرار و باز تکرار! مگه زندگی جز همین تکرارها بود؟ اصلا زندگی چی بود؟ بازیای که ناخواسته بهش دعوت شده بودند و خواه یا ناخواه، دستهای زمانه، خطهای چروک و پیری رو برروی پوستشون حَک میکرد. پس چی از این بهتر که خودشون با انتخاب خودشون و با لذت، تن به این بازیِ مسخره بدهند ها!؟
مثل اکثر دوروبریهاش، بیکار و بیعار بود. البته که کسی هم به یک همچین موجوداتی، ارزنی اعتبار نمیکرد که کارش رو بهشون بسپاره؛ پس از صندوق صدقهها متشکر بودند که خرجیشون رو میداد؛ همچنین جیبها و کارتهای اعتباریِ ننه و باباهاشون! از تیز و بُز بودنِ بعضی رفیقها هم لذت میبردند و از آذوقههایی که از مغازهها و دورواطراف کِش میرفتند تغذیه میکردند و شکر خداشون رو به جا میآوردند. چه خدای بخشندهای بود اون خدا که هیچوقت دستشون رو توی پوست گردو نمیگذاشت و همیشه چیزی بود که روزشون رو باهاش سر کنند.
انگشتنما بودن که مسئلهی انقدر مهمی نبود ولی اون و دارودستهاش، ترجیح میدادند که ساعتهای خلوتی رو برای رسوندن خودشون به پاتوقها انتخاب کنند. کوچه و پسکوچههایی که کمترکسی بهشون سرک میکشید و جورایی به مسیرهای سندخوردهی اونها تبدیل شده بود.
هرروز، تکرارِ یک روز و روزِ قبل بود. نه عید میشناختند و نه محرم و ماه رمضان. هرروز، روزِ مصرف بود. اینجوری بگم که اگه عیدی هم وجود داشت، روزی بود که مواد و سیگار به اندازهی وفور فراهم بود. دورهمی با خانوادهها که به کل خط خورده بود؛ هرچند اونها هم اَزشون قطع امید کرده بودند و تا چشم باز میکردند، جای خالیِ بچهها و بعضاً همسرهاشون رو میدیدند که باز نیستند؛ باز رفتند و معلوم نیست که اینبار با چه سر و شکلی برمیگردند! کِی برمیگردند؟ اصلا برمیگردند؟! به یک مصالحهی دوطرفه رسیده بودند. هیچکس دنبال مقصر نمیگشت. شاید گفتنش تلخ باشه اما شاید خواستهی مشترکِ هردو طرف این بود که:《کاش بشه که دیگه همدیگر رو نبینیم!》حقیقت بود. یک زمینیِ منطقی، قدرتِ درک امثال اونها رو نداشت. حق هم داشت. اونها تمام قوانینِ اجتماعی و فرهنگی رو زیرپا گذاشته بودند و تنها برای مرگ، سینه سپر کرده بودند. و فقط یک رشته طناب نامرئی اونها رو بهم وصل میکرد که کاش نمیکرد...
دورهمیها، ابتدا برای لذتجویی بود و اواخر، تنها برای رفع نیاز. نیازی که دیگه هیچرقمه برطرف نمیشد و اون و رفیقهاش، خوب این رو میدونستند اما کاری اَزشون برنمیاومد. لبها اول به خنده و جوک و گهگداری به غیبت از فلانه کس و بد و بیراه گفتن به عشقِ رفتهی فلانی و هزارتا از این مدل بحثها باز میشد اما این آخرها، لبها تنها دود رو به بیرون پس میدادند و نگاهها دنبالِ پوکهی نیمهتمومِ سیگارِ بغلدستی بود و درنهایت افقی تیره که به هیچجا وصل نبود.
آره. اینطوری میگذشتند روزهای زندگیِ کسی که چیزی جز اینجا و این جمعها برای آیندهاش تصور میکرد. چه میشد کرد که زمین، خوب و بد نمیشناسه و تنها به اندارهی انتخابهای آدمها بهشون ژِتونِ شانس میده؛ حالا هرکی میخوای باش.