ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

داستانِ یک آدم (۷)


اون واقعا خودش رو گم‌ کرده بود. اوایلی که پا در اون مسیر گزاشته بود، رویاها و آرزوهای گرم و نرم، گهگداری بهش سر می‌زدند اما رفته رفته با مصرفِ هرچی بیشتر هم، حتی کم‌جان‌ترین اثری از اون آغوش وسوسه کننده نبود. اون در یک چیز با خودش توافق داشت و اون یک چیز، روحیه‌ی به شدت افراط طلبش بود. از همون روز اولی که مهمان این دنیای درهم و برهم و عجیب شده بود، نمی‌دونست که کِی و کجا زیر عهدنامه‌ای رو امضا کرده بود که در عنوانش با تیتر بزرگ نوشته شده بود: آزادی_افراط_ هرازچندگاهی که برای استراحت به دنیای آدم‌های منطقی سر می‌زد، خودِ سابقش رو به یاد می‌آورد. یادش می‌اومد که چطور ساعت‌ها رو به هم می‌دوخت تا اعلام وجود کنه. در بین هشت، نه میلیارد آدمِ زنده نفس می‌کشید و قدم بر‌می‌داشت و می‌خواست مسیری مستقل برای خودش داشته باشه. این حقیقتاً زیبا بود و قابل احترام. و شاید هدفِ شخصیِ اون بود اما پس چرا اگه هدف بود، اَزش دست برداشته بود؟ چرا! چون اون رو به آدم‌ها گره زده بود؟ کنار کشیده بود چون آدم‌ها اون رو ناامید کرده بودند؟ هدف اگه هدف باشه که نباید بیخیالش شد پس چرا اون شده بود؟ زورش کم بود یا شده بود؟
عه که چه سفر به دنیای آدم‌ها، درونش رو پر از آشفتگی می‌کرد! ضعف‌هاش رو به روش می‌آورد. به یادش می‌آورد که بخواد یا نخواد، اون هم یه آدمِ مثل بقیه پس باید از بخشی از قوانینِ زمینِ آدم‌ها طبعیت کنه. اما اینکه کدومشون رو مجاز به انتخاب کردنه که از ذاتِ شخصیش هم دور نشه، این به هشیاری احتیاج داشت، چیزی که جدی اَزش می‌ترسید. همیشه با خودش تصور می‌کرد که باید از آدم‌ها دوری کنه و انقدر از این تصور، حساب می‌برد که ترجیح می‌داد پا برروی ندای قلبش بگذاره اما همچین ریسکی نکنه. قلبش، تنها عضوی از بدنش که بعد از اونهمه حادثه، هنوز زنده بود و با کمترین زور، اما با بالاترین قدرت همچنان می‌زد؛ هرچند انقدر ضعیف بود که اکثر اوقات حضورش به فراموشی سپرده شده بود.
بعد از هر بازگشت از این سفر، مصرفش بیش از دوزِ قبلی، بالاتر می‌رفت. انقدر مصرف می‌کرد که پیش اومده بود ساعت‌ها از هوش می‌رفت و کسی از هم‌کاسه‌هاش جرات نمی‌کرد بهش نزدیک بشه. بیدار که می‌شد با فراموش کردنِ آنچه که بهش گذشته بود، دوباره مصرف و باز...
دنیای عجیبی بود. هرچی بیشتر دَرش فرو می‌رفت و از امتیازهای زمینیش کمتر می‌شد، میل به بیشتر غرق شدن در شخص بیشتر می‌شد. این یک ویژگی مشترک بود که بین دوروبری‌هاش هم همینطور بود؛ حالا قدری کمتر یا بیشتر. بهرحال دامنِ همه به این بازی، آلوده شده بود. سرزمین عجایبی بود برای خودش. همه چیز داخلش وجود داشت. برای هرشخص، بسته به شخصیت و خواسته‌هایی که داشت، سفرهای متفاتی تدارک دیده شده بود. کسی دوست داشت که در مال و منال، به اوج برسه؛ پس مدام خودش رو داخل ماشین آخرین مدل خودش می‌دید، درحالی که توی یک ساحلِ غریبه، زیر آفتاب، براش یک صندلیِ آفتاب‌گیر تدارک دیده‌اند. کسی در شهوت و سکس. کسی در شهرت و معروفیت: مثلا بزرگترین نویسنده یا خواننده‌ی دنیا شدن. برای هرکی جوری. اما برای اون...
چرا برای اون، تصویری از یک چیزِ واحد در انتظارش نبود؟ چرا حداقل در تخیلاتش، توده‌ای از ابرهای صورتی برای ملاقاتش به انتظار نَنشته بودند؟ چرا؟ مگه اون چی از بقیه کم داشت؟ چرا وقتی در جمع دوستانش می‌نشست و درحالی که اونها از تجربه‌های شیرین خودشون در رویاهاشون صحبت می‌کردند؛ اون به جز سکوت، کار دیگه‌ای اَزش برنمیومد؟ هرچند از خوشحالیِ اونها خوشحال می‌شد و همین که شنونده‌ی خیالبافی‌هاشون بود، براش کافی بود. بله؛ شنونده بودن. شاید قرار بود که اون در این دنیا به این موهبت دست پیدا کنه؛ درحالی که بقیه داخل رویاهای ساختگی‌شون خَرغَلت می‌زدند، اون یاد می‌گرفت که چطور میشه شنونده بود. با هر بار مصرف، این مهارت قوی‌تر می‌شد.
به چهره‌ی سرشناسی در هم‌کیشان خودش بدل شده بود. کسی خرده‌ای از اون به دل نداشت. چهره‌ای بود محبوب و دوست داشتنی. هرچند این محبوبیت، محدود به دنیا و ساکنان خاص خودشون بود؛ مثل پَریِ دنیای چوبیِ پینوکیو که بهش روح می‌بخشید. بهش خنده هدیه می‌داد. نوازشش می‌کرد. داستان‌های بی‌سروتَه‌ش رو باور می‌کرد. اما باقی، تنها مسخره‌اش می‌کردند و با انگشت هُوش می‌کردند. کسی به غیر از اونها باورش نداشت. اصلا چه اهمیتی داشت. بلاخره قدمی در راستای ارضاء نیازهاش برداشته بود. حالا هرچقدر هم ناخواسته. اون این لطف رو به گردنِ همون تقدیرِ لعنتی می‌انداخت. همونی که دستش رو گرفته بود و از دنیای واقعیِ منطقی‌ها، پرتش کرده بود این سمت. حال هرچقدر هم زوری. هر چقدر هم تخیلی و از جنس توهم. مهم این بود که به واسطه‌ی اونها، دردهاش رو فراموش کرده بود. اون گمان می‌کرد که بعد از مدت‌ها قلبش رو پذیرفته و با نیروی همونِ که دست به یک همچین حرکتِ انقلابی‌ای زده؛ یعنی گوشِ شنوای عده‌ای بودن؛ افرادی که قطعا از دردِ نداشتنِ همچین چیزی، باهش هم‌مسیر شده بودند. دردی که خودش رو از بزرگترین قربانی‌هاش می‌دونست.

داستانداستان کوتاهکتابنویسندگیادبیات
۲
۰
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید