ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

داستانِ یک آدم (۶)


نوع دیگه‌ای از خنده رو تجربه کرده بود؛ خنده در حالت غیر طبیعی! چون حالت طبیعی، هیچ موضوع خنده‌داری براش به ارمغان نمی‌آورد. مدت‌ها بود که دست در دنیای غیرعادی‌ها گذاشته بود. انگار که از خیلی وقت پیش، نجوایی نامحسوس، همیشه کنار گوشش زمزمه می‌کرد و مدام درحال وسوسه کردن اون به این دنیا بود. دنیایی که در اون قادر بود با نادیدنی‌ها صحبت کنه؛ با موجودات به ظاهر بی‌زبان: ماه، ستاره‌ها، خورشید، درخت‌ها و حتی مورچه‌ها و سگ‌ها. اون اسم این رابطه رو توهم نمی‌گذاشت. توهم رو کسانی معنی می‌کردند که در دنیای منطقیِ خودشون غرق بودند. کسانی که براشون دو، دوتا می‌شد چهارتا. اونهایی که تا خورشید رو نمی‌دیدند به روز ایمان نمی‌آوردند. کسانی که باران رو تنها وقتی دوست داشتند که براشون سودی داشت: مثلا برروی محصولات کشاورزی‌شون می‌بارید یا آبِ حوضچه‌ی حیاط‌شون رو پر می‌کرد. از همچین کسانی که انتظارِ احترام و ارزش قائل شدن، اهمیتی نداشت پس همون بهتر که در دنیای توهمیِ خودش زندگی می‌کرد. مگه نه اینکه اون به اجبار درمقابل منطق پولیِ همون آدم‌ها تسلیم شده بود و همین راهش رو به این سمت و سو کشیده بود. مگه نه اینکه به نوعی، برده‌ی دنیای اونها شده بود پس حالا چرا حق انتخابی نمی‌داشت و چشم برروی هرچی که قراره برای بقیه مهم باشه نبنده و حداقل الان که یک شکست‌خورده‌ی به تمام‌معناست، به دنبالِ یک مُسکن برای التیام دردهاش نباشه!
بله، مُسکن. زندگی زیر سایه‌ی منطقی‌ها به اندازه‌ای دردآور بود که برای تحملش نیاز به یک همچین چیزی داشته باشه. چیزی که چشم‌هاش رو برروی هرچی قابلِ دیدنِ و گوش‌هاش رو برروی هرچی شنیدنیِ ببنده. آروم آروم به سمتِ عددهای بالای شناسنامه‌اش پیش بره تا زمانی که مرگ، جایی خِفتش کنه و تموم کنه این ننگ رو. مرگ نه تنها برای اون تلخ نبود که یک موهبت بود. چیزی که منطقی‌ها به شدت اَزش فرار می‌کردند. هرکس به طریقی برای مقابله باهاش، اندامش رو تقویت می‌کرد و جیب‌هاش رو پر از اسکناس؛ کاری که اون برعکسش رو درحالِ انجام بود!
شبیهِ بقیه زنده نبودن، دردی بود بزرگ و اون گاهگداری از این درد تغذیه می‌کرد و خیلی‌وقت‌ها هم اَزش نعشه می‌شد. شاید بقیه اسمِ خوددلسوزی و یا پوچی رو به رفتارهاش نسبت می‌دادند. همون منطقی‌هایی که حاضر نبودند برای رسوندنِ اون به اهدافی که روزهایی با آخرین انرژی‌های جوانی‌ش پاشون ایستاده بود، قدمی کمکش کنند. حالا چه چیزی می‌تونست شیرین‌تر از به مخالفت برخواستنِ با اون افراد باشه. ارتشی یک‌نفره که حالا در جهتی دیگه درحال پیشروی بود.
هرچند سال‌ها بعد از اون اتفاق ناگوار، با آیینه قهر کرده بود. سال‌ها بود که بُرُس موهاش رو نوازش نکرده بود. اون متوجه‌ چروک‌های پیشونیش نشده بود. تولدِ تارهای سفید موهاش رو شاهد نبود. به تنهایی، مقتدر به سمتِ پیر شدن قدم بر‌می‌داشت. اصلا چه اهمیتی داشت! از زیبایی ظاهری چه استفاده‌ای می‌خواست ببره؟ وقتی اونی که باید می‌بود و لذتِ خود رو از زیباییِ وی نشان می‌داد نبود؛ رفته بود. کسی که به دار و دسته‌ی منطقی‌ها پیوسته بود و رفته رفته از اهمیتش کمتر می‌شد. به عقیده‌ی اون، برای همچین شرایطی، یک دست لباس که تنها لختیِ شرمگاهش رو بپوشونه کافی بود. حالا بگذار داخل بوی تندِ سیگار غلت بزنه؛ چه اهمیتی داشت! بگذار بقیه اَنگِ بی‌عار بودن رو بهش بزنند؛ چه اهمیتی داشت! اون یک مردِ مرده بود بینِ زنده‌ها که تنها وجهِ اشتراکش باهاشون، عمودی زندگی کردنش بود. اون حتی اکسیژن رو هم به خودشون بخشیده بود و ریه‌هاش رو با کربن دی اکسید پر می‌کرد. شلوغی‌ها، خنده‌ها، دوست داشتنی‌ها، همه‌ی چیزهای خوب و قشنگ رو به همون منطقی‌ها بخشیده بود و تنها درخواستش اَزشون این بود که مزاحمِ دنیای شخصیش نشوند؛ همین! هرچند بودند کسانی که دلشون براش می‌سوخت. مثلا خانواده‌اش که هرازچندگاهی خبرش رو می‌گرفتند تا ببیند کجاست و چه میکنه؛ که این، آنچنان مزاحمتی براش ایجاد نمی‌کرد.
از مهم بودن برای دیگران، به شدت متنفر بود. درواقع برای این امر، قدری دیر شده بود و هر دو طرفِ داستان به خوبی از این آگاهی داشتند. اما چه می‌شد کرد که بعضی، کاملا ناخواسته به مخالفت باهش برخواسته بودند؛ از روی ناآگاهی؛ از روی بی‌سوادی. و اون این رو خوب تشخیص می‌داد پس همیشه برای روز مبادا، قدری نیشخند ته جیبش نگه‌میداشت تا آسیبی به کسانی که واقعا دوستش داشتند نزنه. این دست خودش نبود. قلبش این دستور رو بهش می‌داد. چون هنوز درصد کمی اَزش داخل سینه‌اش می‌تپید. تیکه‌های شکسته‌ای که بعد از اون اتفاق ناگوار، هیچوقت نتونست کنار هم بچینه‌شون.
اون قطعا درحال انتقام بود اما دقیقا از کی، واضح نمی‌دونست. چون ذاتش، موجودِ جنگجویی نبود و هرچی بیشتر بهش تظاهر می‌کرد، کمتر موفق می‌شد تا همچین جلوه‌ای از خودش بروز بده. شاید همین بیشتر از هرچیزی آزارش می‌داد. آدمی که ضربه خورده بود ولی توانِ ضربه زدن نداشت پس تنها کاری که خوب از عهده‌اش برمیومد رو با زورِ هرچی بیشتر انجام می‌داد: یعنی پُک‌های سنگین به سیگارش!

داستانداستان کوتاهکتابنویسندگیادبیات
۳
۰
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید