بعد از اون اتفاق ناگوار، به قول پیشکسوتهای همیشه حاضر در میدان، مرد شده بود. بله. هرکس به طریقی و برای اون هم این شکلی.
زندگی روی خشن خودش رو بهش نشون داده بود؛ اینکه مرگ همیشه برای همسایه نیست!
بچهتر که بود وقتی خودش رو غرق در اتفاقی ناگوار میدید، با همهی ذهن و فکرش آرزو میکرد که این یک کابوس تلخ بیشتر نباشه و با گرفتنِ ویشگونی، چیزی، دوست داشت که این حقیقت باشه و اکثر اوقات هم همینطوری بود. چقدر شیرینِ خودت رو در معرض تلخترین حوادث ببینی و برات به یک باور تبدیل شده باشه که اینها تماماً غیرواقعیان. از این دست ماجراها براش زیاد پیش اومده بود و اونجاهایی که باورش قوی شده بود، شجاعانه تا انتهای کابوس پیش میرفت. هرچند هم وحشتناک؛ هرچند هم تهوعآور. چون میدونست که آفتاب یا دستهای مادرش، اون رو به دنیای واقعی برمیگردونند؛ دنیایی که توش همه چی بر وفق مراد اون در حرکتِ!
این در ناخودآگاهش به یک باور تبدیل شده بود که هرچی اتفاق تلخِ، همش مربوط به خوابِ؛ یک مشت کابوسِ لعنتی که قادر نیستند به سرزمینِ زندهها قدم بگذارند.
تقصیری هم نداشت چون همیشه آغوشی گرم بود تا اون رو به ملایمات برگردونند؛ جایی که خبری از خشونت نیست؛ تمامش آرامشِ: منظورم همون آغوش مادر بود، شاید هم پدرش! اینکه اجازه ندن اتفاقی، خدشهای بر تن لطیف و ظریف فرزندشون بندازه؛ پوششی از جنس محبتِ افراطی، که به ظاهر از فرزندشون در برابر ناهمواریهای زندگی مراقبت میکرد اما غافل از اینکه این همیشگی نیست و بلاخره روزی باید فرزندشون رو لخت در زمینِ بازیِ زندگی تنها بگذارند_شاید هم میخواستند کمبودهای خودشون رو در زندگی گذشتهشون جبران کنند. بهرحال پدر و مادر بودند و ایرادی بر اونها وارد نیست._
پسرشون درحال قد کشیدن و مرد شدن و والدین، درحالِ گره زدنِ آرزوهای نرسیدنیِ سابقِ خودشونشون، به دامن اون. دنیایی که اون توش قد میکشید، خط به خط از روی کتابها کپی شده بود؛ متنهایی ایدهآل که تنها در همون کتابها راه خودش رو به جلو باز میکرد؛ قطعا زمینِ خاکی، جایی برای رشدِ ایدهآلها نبود. عاشقانهها جایی در زمین نداشتند. یک بعلاوهی یک میشود دو، مالِ زمین نبود. _بیاییم صادق باشیم_خریدنِ کتاب، کمکی به ترویجِ فرهنگ نمیکنه؛ این فقط یک راهِ پر کردنه وقتِ؛ همین! اینکه به این داستان فکر کنی که هرچه مطالعه بالاتر، شعور بیشتر و درنتیجه زندگی آسانتر؛ یک لطیفهی مسخرهاس! این تفریحیِ برای قشری از مردمِ که احیاناً دستشون به دهنشون میرسه؛ باقی هم که به تقلید از اونها، اَدای قشرِ با فرهنگ رو در میاورند، یکسری دلقکاند که چشم بسته روی بند راه میروند؛ بدون اینکه متوجه معنای صدای تشویق کنندهها بشوند.
در جایی، در کتابی_که جایز نیست اسمش تو اینجا آورده بشه_خوانده بود که برنده کسیِ که به دنبالِ هر آنچه دل حکم میکنه بره. خوانده بود که جسم و فکر و روحِ آدم وقتی روبراهن که دل آروم باشه؛ هرجا که دل آروم بِتَپه، همونجا جای آدمهِ! تِم این کتاب عشق بود. قطعا هم که باید از عشق میبود؛ مگه میشه از دل حرف به میان بیاد و رد پایی از عشق نباشه! اینکه بیدلیل عاشق شو و هرجا که تو رو کشوند، دَرش هیچ مخالفتی نکن که عشق دلیل نمیخواد؛ تنها چیزی که میخواد، کالبدیِ که درونش قلبی مطیع در جریان باشه. قلبی که تمرین کنه تا هرچیزی رو که هر زمینی قدرتِ باورش رو نداره رو باور کنه. آسون نیست اما شدنیه!
با این دست باورها و نگرشها، دنبالِ شباهت خودش با آنچه داخل جلدهای قطور کتابها مخفی شده بود میگشت. از شاهنامه خوانده بود تا حافظ و فالهاش. صادق رو زیر و رو کرده بود؛ همچنین کافکا و کامو رو. کوئلیهو. شریعتی. همینگوی و... توی هرکدومشون که کمترین شباهتی رو به خودش پیدا میکرد، اون رو بُلد میکرد و شبیه به یک تابلوی کائنات، میچسبوند به دیوار اتاقش تا هرروز جلوی چشمانش باشند و یادآوری کنند که کجاست و باید به کجا بره.
احساسی بود یا اینکه دوست داشت احساسی باشه، مسئلهی چندان مهمی نبود؛ چیزی که اهمیت داشت این بود که جزء به جزء درونش، با چه خلق و خویی همراه بودند. بحث فرار از واقعیات زندگی نبود؛ اینکه زندگیِ زمینی، برای حرکتِ رو به جلو، به منطق نیاز داره؛ اون دوست داشت که اختیارِ منطقِ زمینیاش رو با قلبش تحت کنترل بگیره. مگر نه اینکه خداباورها میگفتند راههای رسیدن به خدا، به تعداد آدمهای روی زمینِ! خب حالا اگه قدری تعصب رو کنار میگذاشت و برای خودش، خدا رو کمال و یا همون آرامش معنی میکرد؛ چرا نباید این جمله دربارهی خودش صدق میکرد؛ اینکه اون میتونست با قدرتِ قلبش به مسیر زندگیش جهت بده!
در قانونی که اون برای خودش وضع کرده بود، دل به همه اعتماد داشت؛ درواقع قانونِ دل این بود که همه شبیه هم هستند چون درون هرکس_حتی یک سگ_روحی وجود داره که شدیدا قابل احترامه پس میشه که با تمام وجود بهش اطمینان داشت. هرچند که این باورِ شخصِ اون بود و دیگری مجاب به اطاعت اَزش نبود ولی برای اون این شکلی بود و با همین فرمان جلو میرفت. همین باعث شد تا در این مسیر، از خیلیها ضربه بخوره؛ کسانی که با جون و دل براشون وقت میگذاشت، از بهترین حس و حالش براشون استفاده میکرد تا حالِ دلشون بهتر بشه اما خوب این باعثِ پیدا کردن همسفر نشد. بقیه اون رو دوست داشتند اما فقط به منظورِ خوب شدنِ اوضاع و احوالِ لحظهایشون؛ بعد از روبراه شدن، غریب به اتفاقِ همشون اون رو تنها میگذاشتند و درنهایت خودش میماند و خودش و این چرخه مدام تکرار میشد.
عجیب اینجا بود که اون خسته نمیشد و هرچی بیشتر شکست میخورد، بیشتر تمایلِ به ادامه دادن به این روال درونش جوانه میزد. توی تنهاییهاش، چشمهاش رو می بست و با تمام وجود از اون نیرویی که اون رو به این شیوه از زندگی دعوت کرده بود، درخواست کمک میکرد. قطعا کسی در اونطرفِ صحبتهاش بود که مخاطبِ درد و دلهاش باشه. مگه میشد کسی نباشه! اگه نبود پس چرا بعد از هر خلوت، انگار که باکِش برای روزی تازه و تلاشی تازهتر پر شده باشه، احساس سرخوشی میکرد.
این براش یک سفر قشنگ بود اما نشونههایی که برای اطرافیانِ نزدیکش حاکیِ این داستان باشه که اون حالش خوبه، وجود نداشت. هرروز چروکیدهتر، هرروز صاحب موهای سفید بیشتر و هرروز تنهاتر و از اون مهمتر هرروز احمقتر از دیروز فرض شدن. بله. به چشم دوروبریهاش، اون یک احمقِ به تمام معنا بود؛ کسی که هیچی از زندگی نفهمیده و خودش رو دربست وقفِ قماری مسخره کرده. همین جملهها و انرژیهای منفیای که پشتشون خوابیده بود، کم کم باعث شد تا هربار که جلوی آیینه وایمیستاد، تو خوش شباهت کمتری با اون آدمِ سابق ببینه. هرروز به دوروبریهاش شبیهتر و از خودِ دوست داشتنیاش دورتر.
تا آشناییش با آدمی متفاوتتر با هرچی که تابحال دیده بود. دختری با موهای خرمایی و چشمهایی میشی. اندامی شبیه به پریها و پوستی سفید. اونجا بود که کورسویِ آدمِ قبلی، روحش رو قلقلک دادند اما انگار این بار هم اشتباه میکرد؛ اپیزودهای قبلی، کاملا روایِ این موضوع هستند. اون تنها در ظاهرِ انسانیش با بقیه متفاوت بود؛ درونش از همون جنس و ساختارِ آدمهای قبلی طبعیت میکرد.
همیشه آرزو میکرد که کاش اون هم وارد زندگیش نمیشد چون تا قبل از ورود اون به قلمروعه احساساتش، کم کم داشت شکست خودش رو قبول میکرد. حضور اون باعث شد تا با تَهموندهی زورش تصمیم به سرپا شدن بگیره؛ که این مرتبه در صورت شکست، قطعا قادر به بلند شدن نبود و همینطور هم شد.