آدمِ پرحرفی نبود؛ حتی روزهای حالخوبیش. بیشتر میشنید تا صحبت. نه اینکه شنوندهی خوبی باشه؛ نه، فقط با حرف زدن ارتباط برقرار نمیکرد و از اونجایی که برای برقراری رابطه با آدمها باید حداقل یکی از این دو گزینه رو بلد باشی، به اجبار گزینهی دوم رو انتخاب کرده بود.
روزهایی بود که لبخند، جزء جداییناپذیر اخلاقش بود؛ روزهایی که همه چیز مطابق میلش پیش میرفت. مطابق میل هرکسی، چیزی بود و مال اون، زندگی به سبک خودش بود: کلید زدن یک زندگی با نیروی دل.
این شاید از دیدگاه خیلیها، نه ایدهآل که کاملا هم احمقانه به نظر میرسید. یک جوان هجده، نوزده ساله که بدون آگاهی از حتی کوچکترین بندهای قانون زندگی، کفشهاش رو جفت کرده بود و ابلهانه میخندید و میشَنگید. انگار که پاسخ معادلههای بیپاسخ قرن رو کشف کرده باشه. اون حتی خودش رو مجبور به اثباتِ فرضیههای کشف شده توسط شخص خودش، به هیچکس نمیدونست؛ چون مهم لذت بود که از این سبک میبرد.
نه هرروز میتونست دست نامزدش رو بگیره و به شیکترین رستورانها ببره. نه وسع مالیش میرسید که بدون مناسبت، راه به راه براش هدیه بخره. نه از ظاهر آراستهای برخوردار بود و نه هیچکدام از این امتیازهای مالی اما عوضش دلی داشت پرشور! سعیِ هرروزهاش هم همین بود که با نیرویی که از وسط سینهاش دریافت میکنه، تمام این خلاءها رو پر کنه. خنده رو راه و بیراه تمرین میکرد؛ حتی اگه همسر زیباش، هنگامی که دست تو دست اون، حین قدم زدنهای عاشقانهشون، به برتریِ زوجی دیگه حسودیش میشد و اون این رو میفهمید که قطعا از جیب خالی اون نشعت میگیره اما باز خنده رو فراموش نمیکرد. درعوض از واژهها بهترینشون رو، اونهایی که مجنون به لیلیاش هدیه میکرد و خسرو به شیرینش، نثار گوشها و قلب معشوقهاش میکرد. تمرینِ هرروزهاش همین بود که بر باورش محکم بمونه که قلب صاحب اصلی دنیاست و کسی که با قلب همراه باشه، قطعا از موانع مالی هم عبور میکنه. و اصلا اونجاست که زیباییهای این باور، این انرژی، خودش رو نمایان میکنه:《پیروزی قلب بر پول》اما این ساده نبود و اون از خدای شخصیِ خودش، ثانیه به ثانیه توان ماندگاری در این مسیر رو میخواست.
اینها همگی بودند اما نباید انکار میکرد که این حرکت انقلابی اون، یک جنگِ نابرابر بود و اون نفراتش برای این منظور بسیار بسیار کم بود و منطق حکم میکرد که شکست بخوره و خورد؛ چون روزنههای امید هرچقدر هم زیاد باشه، برای رسیدن بهشون، میبایستی از مسیرهای دستساز آدمهای منطقی عبور کرد. که دقیقا همونجاها بود که بخش منطقی وجود خودش زودتر از بقیه پشتش رو خالی کرد و اولین سیلی محکم رو از خودش خورد. اونجاها بود که نتونست بر باورِ تازه شکل گرفتهاش باقی بمونه و کوتاه اومد و اولین کسی که کنار کشید، شخصِ خودش بود.
قبل از هرکسی حتی معشوقهی امیدوارکرده به خودش. این حقیقتی بود که بعدها فهمید. وقتی که جراتش رو پیدا کرد که بدونِ احساس خوددلسوزی، به علت شکستش فکر کنه. همونجاهایی که روزی صدبار اون رو تو قلبش میکشت و باز میکشت؛ دقیقا همونجا که از این قتل عام پاسخی نگرفت و به اجبار، جوره دیگهای داستانِ زندگیش رو بازنگری کرد.
پس باز دلیلِ محکم دیگهای برای پُکهای سنگینش به سیگار پیدا کرد و تصمیمش برای فرورفتن تو تاریکی، جدیتر شد؛ پس تنهاتر از همیشه، تنها به خودش فکر کرد. به کارهایی که میتونست بکنه و نکرده بود و برعکس. که چقدر سخت بودند این روزهایی که تنها خودش بود و خودش. قاضی خودش. مجرم خودش. مجری قانون خودش. زندانبان خودش. حتی زندان هم خودش.