سیگار پشت سیگار. کی فکرش رو میکرد، علی، بچهمهندسِ خانواده، بلکه هم فامیل، یه روزی برسه که یه گوشهی خلوت رو انتخاب کنه و کاری جز دود کردنِ سیگار نداشته باشه. آره. علیای که همه، اون رو پشتِ میزِ مهندسیاش میدیدن و پروژههای پُرزرقوبرق؛ حالا به جای قلم و دفتر، سیگار لای انگشتانش جاخوش کرده بود. عوضِ کلاهِ مهندسی به سر گذاشتن و نظارت از برجهای شیک، با بدبوترین لباسی که ممکن بود، سکویِ سیمانیِ خاکگرفتهی یه پارک رو انتخاب کرده بود و افقِ نگاهش به تاریکیها بود نه جای دیگه!
چرا؟ چرا نتونسته بود گلیم خودش رو از آب بکشه؟ چرا نتونسته بود از اون شخصیتِ مطیع و سربراهِ کودکیهاش پیروی کنه و باهاش به جاهای قشنگتر از جایی که دَرش بود قدم بذاره؟
چی عوض شده بود؟ کجای کارش ایراد داشت که تابلوهای راهنمای زندگیش اون رو به این آدرس راهنمایی کرده بودند؟ خانواده و سختگیریهاش؟ توقعِ بیجای اونها؟ کسالتآور بودنِ بچهمثبت بودن؟ واقعا چی باعث شده بود تا به جای پذیرفتنِ آمال و آرزوهای قشنگ، انقدر از سطح خواستههاش کوتاه بیاد و تن به یه همچین جاهای پستی بده؟ نکنه خواستهها چون خواستههای خودش نبودند_منظورم آدمحسابی شدن، از دیدگاهِ اطرافیانش بود_ حاضر به پذیرشِ اونها نشد و ترجیح داد هیچی نباشه تا موردعلاقهی دیگران بودن! اصلا نکنه چیزی از الگوهای مثبتش دیده بود که از اونها قطع امید کرده و بیراهه رو انتخاب کرده بود تا راههای با مقصدهای زیبا و احتمالا پرافتخار و پول.
اصلا نکنه داستان چیزِ دیگهای بود؟ اینکه شاید از حمایتهای بیش از حد بزرگترها و خیرخواههاش خسته شده بود و گمان میکرد همین حمایتهای بیجا باعث شده بود تا روی پای خودش بودن رو یاد نگیره! اینکه یه آدم چطور میتونه در شرایط سخت، دوام بیاره، پا پس نکشه و ناراحت بشه اما جا نزنه!
اینها تماماً ساختارها و آموزشهای مادی بودند و شاید اون از جای دیگهای ضربه خورده بود یعنی بُعد احساسیش؛ جایی که به تصمیماتِ قلبش مربوط میشد. اون از هیچکدوم از الگوهاش، نمونههایی از موفقیتهای احساسی ندیده بود؛ هرچی دیده بود به اسکناس و سیر کردنِ شکم مربوط میشد. هرچند گِلهای هم نداشت چون همهی جامعهی اطرافش رو همیندست باورهای قدرتمندِ توخالی پر کرده بود. رَج به رَجِ ساختارِ اجتماعی که اگر جیبت باد کرده بود، اجازهی لرزیدنِ دل بهت داده میشد!
سخت بود اما واقعی بود و مرورِ این واقعیتِ تلخ، پُکهای سنگینتر به فیلتر سیگار رو به همراه داشت.
اون نه از سنِ بلوغِ فکری که از بَدوِ تولدش قربانیِ این نگرشِ لِهکننده بود؛ علی یکی از هزاران قربانیای بود که به فاصله از اون، مشغول تسکینِ دردهاشون با چیزهایی شبیه به ابزارِ لای انگشتانش، نشسته بودند؛ هرکی با دلیلی خاص به خودش؛ هرکی با توجیحی قابلِ قبول که کلی صحبت پشتش خوابیده بود. *به قول یکی از بزرگانِ ناشناش: ما قربانیهای قربانیهایی هستیم که خودشان قربانیِ یک عده قربانیِ دیگرند* و باد، این کلمات رو به گوش اون هم رسونده بود و هضمش براش انقدری سنگین بود که نتونه داخل اجتماع قدم برداره و صاف توی چشمای باعث و بانیهای اصلیِ این داستان زُل بزنه و حقش رو_حق امثال خودش رو_ اَزشون پس بگیره. اگه این حق پس گرفتنی بود که قبل از اون گرفته شده بود؛ شاهدش اینهمه پاکت سیگار مچاله شده!
_قبلترها_شاهزادهای سوار بر اسب سفیدش بود که گمان میکرد میتونه باورهای پوسیدهی اجدادش رو زیر سُمهای اسبش لگدمال کنه و باوری تازه باشه برای افرادی از نسل خودش. با دستهایی خالی که فقط افسار داخلش جاخوش کردند؛ جیبی که خالی از پول و پر از احساسِ پاکِ جوانی بود و مغزی خاموش و شاید همراه با نیروی بیآلایشِ قلب. اما... اما افسوس و صد افسوس که اونروزها نمیدونست و شاید هم نمیخواست بدونه، دنیایی که قبلتر از اون توسطِ آدمهایی مازراتیسوار ساخته شده، پر از موانعیِ که خواه یا ناخواه، دیر یا زود اون رو در جایی از مسیر به زمین میزنند و خیلیها که شاید باورش رو هم نکنه، خیلی ساده وایمیستند و به ریشش میخندند و همینطور هم شد.
با دلش جلو رفت. بیحمایت، بیریالی پول° پشتوانه. با خودش قراری گذاشت که نونِ دلش رو بخوره. اما نمیدونست که این نون فقط قادرِ شکم خودش رو سیر کنه؛ قطعا شکمِ همراهش_همسرش_ با این نونها سیر نمیشه. اون این رو نمیدونست چون گمان میکرد همراهش، رفیقشِ؛ یکیِ از جنس خودش. کسی که به خاطر اون، پشت کرده بود به همخونهای خودش؛ به آینده و افتخارهایی که میتونست توی اولویت قرار بده و بعد سراغِ عشق و عاشقی رو بگیره. کسی که به خاطرش دست به قمارِ بزرگی زده بود:《دل در برابرِ پول》
حالا هم نتیجهی قمار کاملا واضح بود. سیگار پشت سیگار؛ پاکت بعد از پاکت.