طبعش تنهایی بود؛ یعنی در بهترین حالت، بین شلوغی و خلوت، دومی رو انتخاب میکرد. اما این تنهایی-گزینی به معنای گوشهنشینی نبود؛ البته در ابتدا اینطوری نبود. سفرها کرد برای عبور از این حالتِ گنگ و تعریف نشده؛ سفری به طولِ هفت، هشت سال!
موسیقی، فرار از مردم، مقصر قلمداد کردنِ اطرافیان برای جدا شدنش از همسرش و خیلی چیزهای مترادفِ دیگه، عواملی بودند که شروعِ این سفرِ پر از حاشیه رو براش کلید زدند.
شاید این جدایی دلیلِ بزرگی برای گوشهنشینیاش محسوب میشد_که حقیقتاً هم قابل توجیه بود_ اما این فقط یک بهونه بود برای باز کردنِ چشماش؛ که چقدر با خودش غریبهاس؛ چقدر خودش رو و دنیای اطرافش رو نمیشناسه؛ چقدر از چیزی که میتونست باشه دوره. و این شاید ضربهی بزرگی بود اما بعدها فهمید که لازمش بود. هرکی برای تغییرِ مسیر زندگیش به یک سکوی پرتاب احتیاج داره؛ حالا برای بعضی با خنده و خوشی همراهه؛ برای اونهم اینشکلی!
موسیقی، شبگردی، قدم زدن، نوشتن، حرف زدن با دار و درختها و گاهی هم با آسمون و محتویاتش، برای مدتی ارضاءش کردند اما خودش زودتر از هرکسی فهمید که به بیشتر از این نیازشِ!
همیشه دنبالِ یه ابزار قدرتمندتر برای رفع نیازهاش میگشت. چون خلائی که داخلش گیر افتاده بود، عمیقتر از اونی بود که بشه با یه سری چیز پیشپاافتاده پر بشه.
صداقتِ محض، تنها چیزی بود که از زمانی که دستِ چپ و راستش رو از هم تشخیص داده بود، بهش اعتقاد داشت. اینکه توی هر رابطهای، تا میتونه چیزی کم نذاره. از خودش و رفاهش بزنه اما طرفش رو راضی نگهداره؛ این از همون دورانِ مدرسه و نصف کردنِ لقمههاش با دوستاش شروع شد تا برخوردش با خانواده و راضی نگهداشتنشون؛ مثل دلخوریای که میتونست از پا گذاشتن برروی هدفهای شخصیش، درونِ خودش احساس کنه، اما چون دوست داشت اونها رو یجورایی راضی نگهداره، دَم نمیزد و حتی شده خودش رو خوشحال هم نشون میداد. چقدر به خاطر همین صداقت، چوبِ بیمرامیِ رفیقهاش رو خورده بود. از وقت و کار و پول و هرچی که در توان داشت، میگذشت، تهش بهش برچسب خریت و سادهلوحی میزدند و با یک تیپا، میانداختنش دور؛ انگار که یک دستمال کاغذیِ بیمصرف باشه. اینها قلبش رو سیاه کرده بودند و باورهاش رو کمرنگ؛ اما اون هر کاری میکرد نمیتونست از این ویژگی فاصله بگیره. یک چیزی درونش آزارش میداد؛ یک جور صداقتِ افراطی حتی با وجود درهای بسته؛ جوابهای منفی.
چیزی مثل سایه، همیشه همراهش بود؛ اینکه خوشی همیشگی نیست. درواقع به《همیشگی》اعتقاد نداشت و شاید همین ترس بود که اجازه نمیداد تا از زنده بودنش لذت نبره. این آسون نیست. اینکه هرروز چشمهات رو باز کنی و نتونی بفهمی که چی موندنیه و چی نیست؛ حداقل برای اون اینجوری بود. و شاید اگه قرار بود به یک دوام باور داشته باشه، اون همین همیشگی نبودنِ بود! شنیده و خونده بود که هیچ چیز برروی زمین ماندگار نیست؛ یعنی از اتفاقاتِ ناگوار زندگی ناراحت نباشیم اما مگه میشه آدم باشی و به چیزی دل نبندی؟ این براش به این معنی بود که بعد از هر ناراحتی، منتظرِ ناراحتیِ بعدی باشه که مثل دومینو بهم وصلن!
حسِ بد، انرژیای به مراتب بالاتر از حس مثبت داره و اون حالش بد بود. کسی نبود تا درکش کنه. که از خودش باهاش همونجوری صحبت کنه که واقعا هست و دوست داره باقی بمونه. شبیهِ بقیه نبودن و تبدیل به اونها نشدن، دردِ بزرگی بود که اَزش رنج میکشید و باعثِ این میشد که ظاهرش بیشتر از عددِ داخل شناسنامهاش دیده بشه.
اون به نادیدنیها خیلی بیشتر از چیزهایی که آدمها هرروز باهاش سروکار دارن، باور داشت و یکی از اونها عشق بود. باور داشت که اگه یک روز قرار باشه چیزی جوابِ این تفاوتِ دردناک رو بهش بده، اون یک چیز، قطعا عشقِ! از این رنجی که به جون میخرید، هیچ پشیمان نبود، چون قلبش بهش گواهِ درستیِ مسیر رو میداد؛ اینکه مهم نیست شبیه بقیه نباشی، مهم اینه که پیش دلت شرمنده نباشی. جایی خونده بود که《هرجا دلت آرام گرفت، همانجا جای توست.》و چقدر سخته توی این زمونهای که همه چیز ماشینی شده، حتی آدمها، نونِ دل خوردن!