تصمیم به رفتن، از اون تصمیمهای مهم زندگی هر آدمیِ. رفتن از بین کسانی که براشون مهم نیستی. جایی که پرِ از انرژی منفی. رفتن از شرایطی که مثل پیچک دورت پیچیده و مانع لذت بردن تو از زندگی میشه. کلا رفتن داستانِ مهم و پیچیدهایِ که یه آدم میتونه باهاش سر و کار داشته باشه. از اونواع سختترش میشه به رفتن از بین کسانی که وابستهشون شدی و امنیت رو فقط در کنار اونها احساس میکنی. رفتنی که لازمه؛ درواقع مترادفِ برگشتن بین همون کسانی که اَزشون فرار کردی؛ این بار با یک باکِ پُرتر؛ برگشتنی که حاصل یک تغییره!
این داستانِ اون روزهای شخصیت ماجرای ما بود. روزها با افکارِ در هم و برهمش کلنجار میرفت و بعد از اقرار اونها با حامیش، به ظاهر آرام میگرفت و با خیالی آسوده سر روی بالشت میگذاشت اما اینها همش برای چند دقیقهی اول بود. این یک حقیقت بود که اون داخل این دنیا، تازهوازد بود. سالهای زیادی رو داخلِ اونیکی دنیا اشتباه کرده بود. پلهای زیادی رو پشت سرش خراب کرده بود پس نباید توقع میداشت که همه چیز یکشبه برگرده سر جای اولش. با اینکه این طرز تفکر هم شبیه به بقیهی حالخوبیهاش، یک تغییرِ تازه بود، ولی دلگرمیِ خاصی بهش میداد. یه نیروی محرکه که باعث میشد به ادامه دادن امیدوارش کنه و خودش رو بابت خطاهای گذشتهاش کمتر قضاوت کنه. همین که اون به خودش جرات فکر کردن به همچین چیزهایی رو میداد، یعنی یک نشونهی خوب برای این دنیا که براش جوابگوعه! اون کجا و رودررو شدن با واقعیات زندگی کجا.
بلاخره روز موعود رسید و برخلاف روزهای دیگه که از شب قبلش برای رفتن و چطوری رفتن، برنامه ریزی میکرد، یکهویی عزم رفتن کرد. فقط یک خوره داخل مغزش بود که بدجور اذیتش میکرد و فکر نمیکرد که مهم باشه اما چون یاد گرفته بود که چیزی رو توی خودش نگه نداره، سریعاً اقرارش کرد. و اون، بارو بندیلش بود که توی کوه جا گذاشته بود و هنوز کمی اَزشون میترسید. مرد یا لبخند بهش قول داد که بعد از رسوندنش به شهر و قرار دادنِ دستش توی دست دوستهاش، به حساب اونیکی هم برسه.
راهی شدند و اون بدونِ لب باز کردن و تنها با نگاهش، از تک تکِ وسایل و محیطی که توی این دنیای جدید همراهش بودند، خداحافظی کرد: از رختخوابش، قاب عکس، گلدان حتی طویله و درختها و بیل و... توی دلش یه آشوب بود؛ یک آشوبِ توام با آرامش. جنسی جدید که با همهی وجودش اون رو درخواست میکرد. یک هیجان که بهش جراتِ انجام خیلی از کارهایی که قبلا نداشت رو میداد. این خوشحالش میکرد. درحالی که لبخند روی لبهاش بود، گونههاش هم خیس بودند. قلبش تند تند میزد و مرد اینها رو خیلی روشن حس میکرد و توی دلش براش آرزوی تواناییِ مقابله با هرچی که قرار بود سرراهش قرار بگیرند رو میکرد چون میدونست که هردوشون از یک جنساند و اون تنها چند قدم اَزش عقبتره. تعریف کردنِ داستانِ کامل زندگیش رو هم گذاشت برای آیندهای نه چندان دورتر که قدرتِ شنیدنش رو داشته باشه و فقط در حد و اندازهی ظرفیتش از خودش بهش گفت.
چرخِ ماشین به اولین مترها از آسفالتِ شهر رسید. یکراست بردش و با دوستهاش معرفیش کرد. ناهاری رو با هم خوردند و اون رو با دوستای جدیدش تنها گذاشت.