اینکه حالش خوب بود، مسئلهی مهمی بود اما چیزی که مرد اَزش میخواست، توقعی بیشتر از اینها بود. روبراه بود چون توی محیط امنی قرار گرفته بود. کسی بود که همیشه در دسترسش باشه و از حال و احوالش، چه خوب و چه بد، باهاش صحبت کنه. اینکه هیجاناتی که وقت و بیوقت سراغش رو میگرفتند رو با کسی که تجربهی این کار رو داره درمیان بگذاره. این موضوع، حاشیهی امنی براش ساخته بود که خیالش رو از هر بابتی راحت میکرد. شبها راحت میخوابید و روزهاش رو بدون دغدغه به غروب میرسوند. مغزش رو از هرچی مزاحمتِ بیجایِ بیپایه و اساسِ مغزش خالی میکرد و راه رو برای قلبش باز میکرد. اینها و خیلی چیزهای دیگه بود چون حضورِ یک حامی رو در کنار خودش احساس میکرد.
ولی اینها از نظر مرد مناسب نبود. اون باید پا به دنیای بیرون میگذاشت. دنیایی که اَزش فرار کرده و به اونجا پناه آورده بود. باید مهارت زندگی کردن در بین آدمها رو پیدا میکرد و چیزهایی که اونجا یاد گرفته بود رو در بیرون به عرصهی آزمایش قرار میداد. هرچند قرار نبود اون بیرون تنهاش بگذاره. اون رو به چند تا از دوستان شبیه به خودش معرفی کرد تا ادامهی این راه رو با اونها طی کنه. این رو هم بهش یادآوری کرد که در خونهاش همیشه به روی اون بازه!
شنیدنِ این حرفها، قدری توی دلش رو خالی کرد. احساس میکرد که از پس این کار بر نمیاد. اینکه آمادهی انجام اون تمرینها نیست و این، جنسی از یک ترس بود که از نظر مرد طبیعی بود اما در این حد که برای نگهداری از این حالتِ جدیدش، اون رو از یک سری کارها دور کنه و به انجام بعضی کارها ترغیب کنه ولی بیشتر از اون، ترسی بود از جانبِ مغزش که به عقیدهی مرد، یک نوع ترسِ غیر واقعی بود و باید پا روش میگذاشت. درواقع مرد، تفاوتِ بینِ واقعیات و توهماتِ ساختهی ذهنش رو تا حدودی براش باز کرد و با خونسردی بهش دلگرمی داد که با رابطه با دوستانی که بهش معرفی کرده، به راحتی میتونه از این ناهمواریها بگذره. با این حال، چند شب دیگه رو هم بعد از اون پیشنهاد اونجا سر کرد تا با آرامش خاطر، پا به دنیای بیروم بگذاره.