اون شب راه زیادی رو در طول چند ساعت طی کرد. ترس همیشه مانع از حرکت کردنش بود. ترس از قضاوتهای مردم. ترس از حمایت نشدن از جانب خانوادش. ترس از کنایههای دوستاش. کلا ترس از هرچی که مانع انجامِ اون کاری بشه که دوست داره. اون شب، هرچی رو که اَزش میترسید رو زیر پاهاش له کرد و دهان باز کرد. میگفت و خالی میشد. میگفت و از ته دلش، از درستیِ این کار مطمئن بود. خیلی وقت بود که این حس بهش دست نداده بود و این یعنی یک قدم رو به جلو؛ یک قدمِ بزرگ. برای یک شب، اون کاری رو کرد که دقیقا مخالف منطقش بود. مخالفِ عقلش. نیروی عقل به خودیِ خود چیز بدی نیست اما اون تا به اون لحظه نتونسته بود مهارتِ استفاده اَزش رو به دست بیاره. بله. اون بلد نبود از نیرویی که هرکس درجهتِ شادی و حال خوبش استفاده میکنه، همچین بهرهای ببره. یک مشت کینه و نفرت جمع و جور کرده بود و باهاشون فلسفهبافی میکرد و تک تکِ آدمهای دور و برش رو از دمِ تیغِ ایدهآلهای دور از دسترسش میگذروند. حالش خوب نبود چون اولین کسی که باهاش در جنگ بود، خودش بود. کسی که علارقمِ میلِ باطنیش، تن به یک مبارزهی یکنفره با تمامِ عقاید و منطق زمینیها داده بود. اون آدمِ جنگیدن نبود. اصلا ذاتاً جنگ رو دوست نداشت. اون آدمِ صلح بود. آدمِ خنده. آدمِ تفریحهای بیرون از شهر. آدمی که با همهی وجودش دوست داشت بچهها رو محکم بغل کنه و ساعتها بشینه و از اون قصههای مندرآوردیش براشون تعریف کنه. اما اینی که بهش تبدیل شده بود، کسی نبود که اون میخواست. دلیلش هم خیلی دور از دسترس نبود. تنها ذرهای فروتنی لازم داشت تا توی یک کنج خلوت، چندتا سوال کوچیک از خودش بپرسه؛ نه محاکمه؛ نه قضاوت، فقط چند تا سوال کوچیک. که این نیاز به یک ذهنِ آروم در کنار یک قلبِ سبک داشت و برای این، خوردهای زحمت لازم بود. بله. اون از روی ندونستن، به این موجود تبدیل شده بود؛ یک تجربهی تلخ که شاید لازمهی زندگیش بود. چون همهی آدمها بیدردسر به آرامش نمیرسند. بعضی این شکلیاند. شکستنها باید تحمل کنند تا بلاخره به یک شبِ آرام برسند که سرشون به بالشت نرسیده، خوابشون ببره.
اون شب، روی سکو، تکیه به دیوار، خوابش برد؛ بدونِ اینکه متوجه زمانش بشه. مرد، اون رو در آغوش کشید و با خودش به داخل برد و به این ترتیب، اون رسما قدم در دنیای تازهای گذاشت؛ تنها با چند کلمه حرف و البته یک چاشنیِ تمایل.
از فردای اون روز، اون دیگه اون آدمِ سابق نبود. مدام راجب همه چیز با مرد حرف میزد. بدون خجالت از ماهیتِ حرفی که به زبان میاره. از کارهای خجالتآوری که کرده بود: از دزدی از صندوق صدقه و جیبِ باباش بگیر تا بد و بیراههایی که به عالم و آدم گفته بود و حتی کارهایی که برای رفع نیاز جنسیش کرده بود. هرچی که توی دلش سنگینی میکرد رو بدون تاخیر به زبان میآورد و مهمترین دلیلِ این احساسِ راحتی هم، قطعا درک بالای مرد بود که صبورانه دل به حرفهاش میداد و میگذاشت تا از بودنش در این دنیای جدید لذت ببره. توی کارهای مرد بهش کمک میکرد. از تمیز کردنِ طویله بگیر تا حتی آشپزی و کندنِ پای درختای باغ. انرژیای بیانتها بهش وارد شده بود و بهش کمک میکرد تا بدون خستگی، تن به هرکاری بده که قبلا اونها رو برای خودش کسر شان میدونست. از زندگیش لذت میبرد و مرد این حالتش رو درک میکرد. بهش قلم و کاغذ داده بود تا هرچی که باب میلش هست رو روش بیاره؛ نقاشی، نوشتن... هرچی. ساعتهایی که هردو بدون کلمهای حرف، غرق در دنیایی میشدند که اون تا قبل از این ماجراها، اون رو توی رویاهاش تصور میکرد و برای مرد، مدتها بود که به یک عادت تبدیل شده بود. هردو با هم هممسیر در دنیایی شده بودند که داخلش فقط لذت بود و لذت. غذا خوردن لذت داشت. خوابیدن لذت داشت. بیدار شدن لذت داشت. قلم به دست گرفتن لذت داشت.
روزِ سوم و یا چهارم از اقامتش توی اونجا میگذشت که به پیشنهاد مرد، تصمیم گرفتن به روستا برن و تَنشون رو به یک دوش آب گرم مهمان کنند. دیدنِ خودش جلوی آینهی قدیِ حمام، پوستی که حالا آب زیرش رفته بود؛ حسی تعریفنشده رو براش زنده کرد. حسی که قبلترها لمسش نکرده بود و از این تجربه فراری بود چون از خودش فراری بود. از آدمها. اما حالا کم کم سعی در آشتی با هر موجودِ زندهای رو داشت. یک اجبارِ دوست داشتنی که حالش رو بهتر میکرد و باید هرروز تمرینش میکرد. دست لای موهاش میکشید. ریشهای موجدارش رو برانداز میکرد و از این کار هم لذت میبرد.
همه چیز با همراهیِ مرد خوب پیش میرفت تا بلاخره روزی که باید میرسید، رسید. روزی که باید کار مهمی رو میکرد و برای ادامهی این راه، از خودش کمی جِدیّت به خرج میداد.