هزیون. هزیون. هزیون.
هرکی میدیدش واضح میفهمید که حالش خوب نیست. رگهای چشماش پف کرده بود. سرخِ سرخِ سرخ؛ یه کاسهی خون که سفیدیِ چشمها رو احاطه کرده بود. تب داشت. حرارتِ تَنش، از یک متری هم احساس میشد. گونههاش هم سرخِ سرخِ سرخ! با انگشتهای شصتش مدام شقیقههاش رو ماساژ میداد؛ اونم نه عادی که دیوانهوار. جهتِ نگاهش، ثابت نبود؛ گاهی به سقف، گاهی به دیوار، گاهی هم به شیشهی شکستهی پنجرهی زُل میزد؛ ولی جرات نداشت تا تو چشمهای طرف مقابلش نگاه کنه؛ حالا اون شخص هرکی میخواست باشه. این مهم نبود؛ مهم مغزش بود که اون رو به جایی غیر از جایی که آدمها هستند، هدایت میکرد.
اینها بودند اما زبونش! زبونش به حالِ خودش واینمیستاد. زخمِ زبون میزد. گلایه میکرد؛ از زمین و زمون مینالید. براش هم مهم نبود اونی که روبروش نشسته میخواد از این بابت دلخور بشه یا نه. انگار فرصتِ خالی کردنِ آتوآشغالهایی بود که بیست و اَندی سال، اون تو تلنبار شده بود.
حرارتِ بدن، بالای چهل درجه. فشار، نامیزان. همه میدونستند که داره هزیون میگه؛ چون اون آدمِ اینکارها نبود؛ به توداری معروف بود. هر کی حتی کوچکترین آشناییای با خلق و خوش داشت، خیلی راحت اون رو برای شنیدنِ دردودلهاش انتخاب میکرد. گوشِ شنوایِ قدرتمندی داشت. چیزهای از دوروبریهاش میدونست که اگه حتی یک درصد کسی اَزش باخبر میشد، چنان جنگی پا میگرفت که بیا و ببین! ولی اون مهارتِ خوبی در وفاداری به راز داشت؛ طوری که گاهی خودِ شخصِ دردمند هم بعد از اِفشایِ رازهاش در برابرِ اون، ترس برشمیداشت؛ که نکنه جایی دَزر کنه؛ ولی اون خوب کارش رو بلد بود.
با این اوصاف، کسی تابحال، نالیدنِ اون رو با چشمهای خودش از نزدیک ندیده بود. همه متعجب بودند که چطور یک آدم میتونه انقدر پنهونکاری کنه! آره. اطرافیانش از بس که از اون سکوت دیده بودند، وَهم بَرشون داشته بود که نکنه روزهی سکوت گرفته باشه. چند نفری پس و پیش دیده بودنش که آخرِ شبها به دل کوه میزنه و تا ساعتها اَزش خبری نیست. اینجوری شده بود که بعضی بِهش برچسبِ دیوانگی میزدند. مگه یک آدم چقدر میتونه حرف نزنه! مگه میشه؟ مگه داریم؟ سنگ هم که باشی، ترک برمیداری!
بودند کسانی که از گذشتهاش چیزهایی میدونستند. اینکه سالها پیش، وقتی یک جوانِ بیست و یکیدوساله بوده، همسرش میذاره و میره و اون رو با خودش، تنها میذاره. وقتی رفته بود، هرکی که کمترین آشناییای با اون داشت، براش اِبرازِ تاسف میکرد. چون میونستند که چقدر برای رسیدنِ بِهش سختی کشیده بود. از دوروبر شنیده بودند که ظاهرا خانوادهاش با وصلتِ اونها مخالف بودند اما اون چون صادقانه طرفِش رو دوست داشت، از هیچ تلاشی دریغ نکرده بود. یک جوانِ آس و پاس اما با دلی پر از امید و احساس_که به عقیدهی خودش برای شروعِ یک رابطه کافی بود_ به دلِ خطر زده بود و چشم برروی هرچی مخالفت و مانع بود، بسته بود. اما تَهش به جایی جز رویاهایِ دلخواه رسیده بود.
همه فکر میکردند که قطعا همین، دلیلِ سکوتِ روز و شَبش بود. به نحوی هم درکش میکردند. تا میتونستند، از رابطه و عشق و عاشقی، در کنارش حرفی به میان نمیآوردند. هرکسی در این باب، طبیبی شده بود قهار که از جانبِ خودش نسخهای براش تجویز میکرد؛ یکی اون رو از رفتن به عروسیها منع میکرد. یکی به رابطه گذاشتن دعوتش میکرد_به گمانِ اونها، سکس دوای همهی دردهاش بود_ چون اون، عاشقِ اولین دختری که باهِش آشنا شده بود، شده بود و اَطِبا نظریه میدادند که قطعا با اولین سکس، هرچی خاطره از تجربهی تلخش داشت، به فراموشی سپرده میشد_درواقع به دلتنگیها و بیقراریهاش، برچسبِ شهوت میزدند که بله چنین است و چنان و باید چنین شود و..._ اما اون با وجودِ پیرویهای دست و پا شکستهای که از ایشان داشت، به هیچ وجه نتونسته بود تن به این کار بده و درنتیجه فرضیههای به ظاهر معقولِ اطرافیان هم با شکست مواجه شد و ظَنِ اینکه نکنه واقعا عاشق شده بوده و تنها با برگشتِ شخصِ رفته، همهچیز به روالِ عادیِ سابق برمیگرده، از گوشه و کنار براش آرزوی همآغوشیِ مجددِ با معشوقِ سابق رو کردند که اینیکی هم زیاد جوابگو نبود چون نه از برگشتنِ همسرِ محترمش خبری بود و نه تلاشِ قدرتمندی از جانبِ شخصِ خودش در اینباره. پس تقریبا همه تنهاش گذاشتند تا هرجور که شده، یا خودش راهی پیدا کنه یا خالقِ مهربان، معجزهای براش نازل کنه.
تنهایی. تنهایی. تنهایی. اون به غارِ تنهاییِ خودش فرو رفته بود و تا حدِممکن از آدمها و روابط دوری میکرد. پاتوقش رو، بیشتر، قسمتهای تاریک و بدونِ نورِ پارکها و فضاهای سبز تشکیل میداد. یک هندزفری و یک آلبومِ موسیقیِ شدیدا منفی و ساعتها قایم شدن از معرضِ عموم. تنهاییگزینیش از ایندست جاها شروع شد اما به همانجا ختم نشد. یعنی انتظارش میرفت که این راه ارضاءکنندهی نیازهاش نباشه.