به عقیدهی مرد، هر حرفی که از دهان میاد بیرون رو میشه که باور کرد. میشه، حتی اگه جنسِ دروغش معلوم باشه. میشه چون این منطقِ قلبِ. قلب، تنها نیروی هستی که رِوال و منطقش با هرچیزی فرق میکنه. گاهی انقدر متفاوتِ که خندهدار به نظر میاد؛ حتی گاهی احمقانه! اما اونی که نون دلش رو میخوره، میدونه که این یک حقیقتِ. میدونه چون خودش هم اَزش گذشته؛ از روزهایی که هیج منطقِ انسانی براش کاری برنمیومده و در کنارِ این مزهی تلخ، خنده رو هم باهاش تجربه کرده. پس میدونه که باید اَدای دِین کنه؛ که این یک وظیفهاس؛ نه برای ارضای غرور و مَنیّت؛ نه. میدونه که برای موندن توی این سرزمین، باید به این باور عادت کنه. شاید چیزی شبیه به کارما؛ شایدم به عقیدهی بعضی دیگه، یه چیزِ فراتر از اون. حالا هرچی! این اصلا مهم نیست. تنها چیزی که اهمیت داره اینِ که جاذبهی انجامِ این کار انقدر بالاست که بخوای یا نخوای، فقط با یک تمایل، به راحتی از پَسش برمیای.
داستان، داستانِ باورِ! اینکه طرف مقابلت هرچی بگه_ در بدترین حالت حتی فحشت بده_ تو باور داشته باشی که چیزی درونِ اون آدم دنبالِ آرامشِ. اینکه باور داشته باشی که ذاتِ هر موجودِ زندهای، از همین اصلِ بنیادین پیروی میکنه. اینکه صادقانه از دلت حرفشنوی داشته باشی، همچین کارِ سادهای هم نیست اما اگه جایی، اون تَهتَههای دلت یه نورِ حتی کمجون، به عشق باور داشته، یک روزی قدم به کوچه و پس کوچههاش میگذاری. چون عشق انقدر خواهانِ آرامشِ هر موجودِ زندهای_بدونِ استثنا_هست که حتی اگه با لجبازی اَزش دوری کنی، خودش دستت رو میگیره و میارتت داخل؛ حتی شده به زور! جالب هم اینجاست که این عشق نیست که به تو احتیاج داره، بلکه تو نیازمندشی ولی اون انقدر سخاوتمند هست که نگذاره از دردِ این بیعشقی جان بدی. عشق، یک دهندهی یک طرفهست که همیشه با آغوشِ باز پذیرایِ توعه. 《اگه جایی، توی اوجِ سیاهیت، بیاختیار یک قطره اشک، گونههات رو تَر کرد؛ بدون که در همون لحظه شخصی صدات رو شنیده و دنبالتِ تا بیاد و با خودش ببرت به یک جای خوب_چون میدونه که این یک وظیفهست. گوش بهزنگ بودن از دستوراتِ عشق، یک وظیفهست؛ پس بیشک میاد سراغت_پس تو هم یادت نره که حالِ خوبت فقط مالِ خودت تنهایی نیست و باید خرجش کنی!》
مهمان، صحبتهاش رو با چشمهایی خیس تمام کرد و به تکستارهی آسمانِ ابری زُل زد. مرد، دستِ گرمش رو برروی شانههای سردش گذاشت و همراه با اون، در این مهمانیِ با چاشنیِ سکوت، شرکت کرد.