شاید نباید انقدر عجله میکرد. باید میگذاشت زمان بگذره و اول یخورده از خودش بگه و کم کم بره سر اصل مطلب و داستانی که اوضاعش رو به این شکلی که بود در آورده بود. اما زمان برای اون جورِ دیگهای میگذشت. اون این چند روز رو ادامهای بر چندین و چند سالی که گذشته بود اضافه کرده بود و اینجوری حساب کرده بود که دیر هم شده. با خودش میگفت:《من دو روز نیست که این آدم رو میشناسم؛ بلکه چند ساله که دنبالشم. نشونهاش هم اینهمه تخریبی که داشتم و قطعا مدتِ کوتاهی نبوده. و این دو روز، آخرین روزها از اون چند سالِ از دست رفتهاند!》
هرچند اینها تفسیرهایی بود که با سطح شعوری که حاصل تجربیات شخصیِ خودش بود، مُهر تایید خورده بودند. اولین روزها از زندگیِ جدیدی که دَرش وارد شده بود و باید با این شرایط وفق پیدا میکرد. باید راهش رو یاد میگرفت. شاید یکی از اون راهها، اعتماد به افردای بود که ذهنش نمیشناختشون اما برای قلبش کاملا آشنا بودند. کسانی که نه برای ارضای نیازِ خشم و دلخوریای که از مردم داره، سفرهی دلش رو پیششون باز کنه؛ برعکس، افرادی که از ارتباطِ باهاشون، به دنبالِ آروم کردنِ قلبش باشه. همونی که اینهمه مدت، زیرِ خودخواهیهای بچگانهاش دوام آورده بود و الان نوبتی هم که بود، نوبتِ میدان دادن به ایدههای اون بود.
از سیر تا پیازِ زندگیش رو برای مردِ غریبه تعریف کرد و هرچی جلوتر میرفت، اعتمادش به اون و ادامه دادنِ حرفهاش بیشتر میشد. انگار یک عمر بود که زیپِ دهنش رو کشیده بود. هرچی بیشتر حرف میزد، میلش به ادامه دادن بیشتر میشد. کلمات، راحت برروی زبانش جاری میشدند و اون تعجب میکرد از اینکه همیشه فکر میکرد آدمِ ساکت و توداریِ و نیازی به درد و دل با هیچ آدمی رو نداره ولی حالا... بله حالا فهمیده بود که راهش بلد نبوده وگرنه حرفهای ناگفته زیاد داشته برای شنیدن فقط گوشِ شنوا در اطراف خودش پیدا نمیکرده؛ یک عمر فقط یک مشت گمراهتر از خودش رو دور خودش جمع کرده بوده که از ناامیدی تغذیه میکردند و منبعِ قدرتشون، منفیگرایی بوده و نشدن؛ کسانی که نمیخواستند یا نمیتونستند که دریچههای قلبشون رو برروی خوبی و نور باز کنند. فقط تاریکی. فقط شب. پس در اون لحظهی بخصوص، به جای گِله از زمین و زمان و چراییِ این نشدنها و این انتخابهای نادرستی که یه عمر ترمزدستیِ زندگیش رو کشیده بودند، تنها و تنها به خورشید فکر میکرد؛ به جلوترها؛ به جاهایی که میتونست دَرشون به رویاهاش جامهی حقیقت بپوشنه. خوشحال شد از این. اینکه برای مدتی کوتاه، جرات کرد به اینکه اونهم میتونه برای خودش رویای شخصی داشته باشه و لمسشون کنه فکر کنه. ترس کنار رفت و هرچی بیشتر پیش میرفت، با صداقتِ بیشتری حرف میزد و برای دوستاش هم همچین لحظهی نابی رو آرزو کرد.
از قضاوت نترسید. از اینکه جایی توی حرفهاش کم بگذاره و یا داستانش رو اون طوری تعریف کنه که شنونده حق رو به اون بده. اون فقط تصمیم گرفته بود که وسیلهای باشه برای بیان کردنِ هرچی که توی قلبش زندانی شده بود و باقی رو به قلبش سپرده بود. این کار براش به لذتبخشترین قسمتِ این دنیای جدید تبدیل شده بود؛ و شاید تمامِ دنیایی که تا اون سن تحربهاش کرده بود. هرچند که اون خودش رو متولدِ این دنیای تازهیافته میدونست و چشم برروی هرچی قبلتر از این نفس کشیده بود، بسته بود. پس تازه نفس بود و خواست از این نعمتی که به این سختی در اختیارش قرار گرفته نهایت استفاده رو بکنه.
مردِ غریبه فقط گوش میداد و دهنش رو با تنقلات شیرین میکرد. یک بَزمِ دوطرفهی کاملا عادلانه و خواستنی!