از یک چیز مطمئن بود؛ اون هم اینکه، حالش در کنارِ اون شخص خوبه؛ در اون فضا. آرومه و این قطعا بی‌دلیل نیست. این‌بار داشت یک آرامشِ بعد از طوفان رو تجربه می‌کرد.
با خودش فکر می‌کرد که چرا باید همچین اتفاقی براش افتاده باشه. اتفاقی که پر بود از دوگانگی. شبیه به یک الهام، موافق با این تصمیم شده بود. حسی که اون رو به تنهایی دعوت کرده بود. جایی دور از مردم. بعد درگیرِ یک حسِ ناب و ناشناخته شده بود که احساساتش رو در بالاترین حد خودش ارضا می‌کرد. بدون مصرف حتی یک دود؛ واقعی، نه مثل اون انرژی‌ها، کاذب. انقدر خوب که به وجودش، به ماندگاریش شک کرده بود. و بعد جوری پشتش رو خالی کرد که از همون تنهایی که اول از جاذبه‌های اون احساس بود، ترسید. ترسید که از دستش بده و نمی‌دونست برای نگهداشتنش باید چکار کنه. و تنها کاری که از دستش بر اومده بود یعنی فرار رو انتخاب کرده بود. قطعا متوجه این موضوع شده بود که در برهه‌ای از زندگیش قرار گرفته که باید تغییر رو بپذیره. قبل‌تر از اون، این رو فهمیده بود. همه‌ی اینها شبیه به یک پازل بودند که باید چیده می‌شد و اون هم باید قبولش می‌کرد.
همونجایی که تصمیم گرفته بود نون دلش رو بخوره و نشده بود: رفتنِ زنش و برخوردِ آدم‌های دوروبرش و... و خلاصه هرچی که اون رو به مواد وصل کرده بود؛ همون آرامشِ مجازی!
الان اینجا بود و با این که نمی‌دونست چی باید بگه اما استرس‌ش رو به جون می‌خرید چون یادش نرفته بود که روزِ قبلش برای پیدا کردنِ یک گوشِ شنوا، یک پناهگاه، چه خطری کرده بود؛ چه دردی کشیده بود. دردهایی که گواهی از زنده بودنِ قلبش رو بهش می‌دادند و همین براش کافی بود. بعد از مدت‌ها دوری از قلبش و راهِ پر پیچ و خمی که طی کرده بود، اینجوری با خودش برداشت کرده بود که برای پیدا کردنِ قلبش، باید این مسیرها رو طی می‌کرد؛ باید جون می‌کند. برای چند روز بود که از تصمیمات و کارهایی که کرده بود، حقیقتا از خودش راضی بود. درونش آرام بود و هپین براش کافی بود. مطمئناً برای حل و فصلِ این گرفتاری‌ای که دچارش شده بود هم یک راهی پیدا می‌کرد؛ این رو به وضوح از قلبش شنیده بود. حالش باز خوب بود.
