از راه افتادنش از خانه به بعد، هوسِ یکجانشینی، به کل از سرش بیرون رفته بود. کاری که تا قبل از اون مدام بهش مشغول بود. کلا تنبلی از اون ویژگیهایی هست که اکثر قریب به اتفاقِ آدمها باهاش موافقاند. حتی همونهایی که ادعای تلاش و پرکاری میکنند. حتی کسانی که برای تک تکِ دقایقِ زندگیشون برنامه دارند. حتی آقایان و خانومهایی که حتی یک لحظهی از دست رفته توی زندگیشون وجود نداره؛ همونهایی رو منظورمِ که با ظاهری آراسته روبروت پشتِ یک صندلی مینشینند و برات از بهینه مصرف کردنِ زمان، ده صفحه تئوریِ قشنگ و پر لعاب درمیآورند. همهی اینها و خیلیهای دیگه، از این خَسیسهی زیبا لذت میبرند چون به گمونم جزء جداییناپذیرِ تشکیل دهندهی وجودِ هر موجود زنده رو تشکیل داده.
اما اون، به استثناءِ هرروز و دقیقهی دیگه از زندگیش که کلا غرق در این داستان بود، دوست داشت راه بره. میخواست از یکجانشینی فرار کنه؛ حتی شده یک کارِ بیهوده اما فقط یکجا ساکن نباشه. چیزی اون رو به جلو هل میداد و راضی بود اَزش. دلیلی هم برای این موافقتِ بیقدوشرط داشت و اون این بود که خوب به خاطر داشت دلیلِ همهی افراطهاش در مصرف مواد، همین تمایلش به گوشهنشینی و سکون بود. و پشتِ اونها، یک مشت دلایلِ قانعکننده که حق داره برای این کارش: اینکه کسی اون رو درک نمیکنه؛ کسی راه و رسالتش رو نمیفهمه؛ کسی نیست تا گوش شنواش باشه؛ و از همه بدتر اینکه همهی آدمها اینشکلیاند. و بعد از اینهمه فرضیههای خودساخته که قطعا هم باید منطقی به نظر میرسید چون اون رو هرچه بیشتر توی لاکِ دفاعیش_یعنی فرار از حقیقت و در نهایت تنهایی_ فرو ببره. و چی از این بهتر: مواد، مصرف و دوباره تکرارِ همین چرخه!
و حالا دقیقا مقابل اونهمه دلایل ایستاده بود و میدونست که در صورتی که بخواد باز پاش رو پاش بندازه و یک گوشه بشینه، عاقبت همون اتفاقات از نو تکرار میشوند. چون هیچی تغییر نکرده بود؛ فقط یک وقفهی کوتاهِ چند روزه بینشون افتاده بود که اتفاقا همین خیلی هم خطرناک بود چون وَلَعش برای دوباره شروع کردن، بیشتر شده بود؛ مثل گرسنهای که دست و پاش رو بسته ببندند و کلی مواد غذایی رو در چند قدمیش رها کرده باشند؛ نتیجهی داستان کاملا واضح بود.
این داستان که چطور با اینکه کلی مواد مصرفی و سیگار و از اینجور چیزها همراهش بود و هیچکس نبود تا اون رو از مصرفشون منع کنه، چرا هیچ تمایلی برای مصرفشون نداشت؛ این موضوع، دیگه کم کم داشت از حالتِ جذاب و خواستنی، به یک موضوعِ پیچیده و غیرِ قابل فهم تبدیل میشد. واقعا چرا؟ چرا مصرف، دیگه اون جذابیتِ سابق رو براش نداشت؟ جدای از بحثِ پر کردنِ خلائی که همیشه باهاش کلنجار میرفت، بلاخره بحث لذت هم درمیان بود_دیگه برای هرکی میخواست داستان و قصه سرهم کنه که آره من بهش احتیاج دارم و شما که نمیدونید، من به چشم لذت بهش نگاه نمیکنم_چطور تونسته بود چشم برروی اون لذت ببنده؟ و همهی اینها به کنار، واقعا چی عوض شده بود! چی بینِ جاذبهای که حالا به هر دلیلی اون رو به سمتِ مصرف سوق میداد، و اون سَد شده بود و اجازه نمیداد که دوباره بهش فکر کنه؟ بن بست؟ به بن بست رسیده بود؟ جواب سوالهاش رو از این راه به دست نیاورده بود؟ یا همون داستانِ افراطی که شامل همهچی میشد، شامل این هم شده بود؛ یعنی به همون نسبت که به موازاتِ بالاتر رفتنِ دوزِ مصرفی موادش، حجم و جنس سوالاتش هم بالاتر میرفتند و اون رو به جایی رسونده بودند که دیگه با هیچ دوزی نمیتونست پاسخگوی سوالات بیجواب مغزش باشه! دقیقا گرهِ اصلیِ کشیده شدنش به سمت این دنیای درهم و برهم، برخلاف خیلیهای دیگهای که با لذت بهش قدم میگذاشتند و تا مدتها_شاید تا آخرش_با لذت هم به کار خودشون ادامه میدادند ولی برای اون اینطور نبود! اون با بقیه فرق داشت؟ اون کنترلی برروی هیچ رفتارش نداشت. بله هیچ رفتاری! از مصرف مواد بگیر تا مصرفِ فکرهای مریض و خودخوری و دیگرآزاری و گوشهنشینی و...
این خوب بود یا نه رو نمیدونست. فقط همین قدر میدونست که دیگه با مواد و امثالهم نمیتونه حالش رو خوب کنه. و لازم نبود کسی این رو بهش گوشزد کنه. خودش از درون متوجهش شده بود و همین هم لازم بود. چون کم نبودند آدمهایی که از سر دوست داشتن، بارها و بارها اون رو به گوشهای کشیده بودند و چه با خنده و چه با بَدوبیراه، خواسته بودند بهش بفهمانند که راهش اشتباست ولی انگاری هنوز وقتش نرسیده بود. یعنی حالا وقتش بود؟ یعنی حالا به اون اندازهای که همه میگن بَسِ برات، دیگه چیزی برای از دست دادن نداری، دیگه بس بود براش؟ خودش به این باور رسیده بود؟
چهرهاش با این حجم حقیقتِ پراکندهی قشنگ و زشت، درهم رفت و فقط یک سوال در مقابل تمام هر سوالی که میتونست از خودش بپرسه_شاید برای اونهم جوابی نداشت_قرار گرفت: اینکه چرا اینهمه دیر!؟
نمیخواست و شاید هم نمیتونست که جوابی براش پیدا کنه. شاید فعلا نمیتونست. پس نخواست حداقل فعلا این فرصت رو از دست بده. خواست تا میتونه این فاصله رو کِش بده. این زمانهایی که با هر زمانِ دیگهای توی زندگیش فرق داشتند؛ هم در جنس و هم در نحوهی عبورشون. خواست که بیشتر باهشون در تماس باشه. خواست بیشتر توی این دنیا زندگی کنه؛ به هر قیمتی که شده. نمیخواست به دلیلِ اینکه فعلا برای آشفتگیهای زندگیش جوابی نداره، چشم برروی فرصتهای که میتونست در آینده نصیبش بشه ببنده. چشمانش رو بست. به یک فکرِ گذرای دیگه گوش داد:《اینکه بتونی جوری برای خودت زمان بخری! چجوری؟ خیلی ساده. بری سروقتِ کولهات و هرچی مواد داری برداری و بریزی دور!》پوزخندی بیدلیل زد. تا حدی هم قانع به انجام اینکار شد؛ طوری که ناخواسته قدمهاش به سمت مقصد کشیده شدند اما فقط چند قدم! بعد صبر کرد. ترس همهی وجودش رو پر کرد. اگه موفق نشه چی؟ اگه دوباره مصرف کنه چی؟ شاید به ظاهر مسخره بود و اصلا نیازی به صرفِ وقت براش نبود اما اون کودکانه اَزش ترسیده بود! خیلی ضعیف بود. در اون لحظه واقعا در برابرِ پاسخِ این سوالش ترسیده بود و جوابی براش نداشت. بین دنیای جدیدی که دَرش قرار گرفته بود و دنیای قدیمیش، تنها چند قدم فاصله داشت. یک دوئلِ نابرابر که با همهی وجودش در برابر اون تسلیم شده بود. درحالِ تحمل بارِ فشاری عصبی بود که مدتها بود به چشم خودش ندیده بود. درواقع فراموشش کرده بود. از همون اولین تجربهی مصرفش. و الان همون بار، هم مانع از قدم برداشتنش رو به جلو شده بود و هم هُلش میداد؛ یک پارادوکسِ کاملا نامفهوم.
برگشت. نشست. چشمانش رو بست و گریه کرد. تنها ابزاری که داشت همین بود. چیزی که خیلی وقت بود روش چشم بسته بود. چیزی که همه میگفتند عارِ برای مرد! اما اونجا به غیر از خودش، کسی نبود که مرد بودنش رو زیر سوال ببره و یا این امتیاز رو به خاطر کارش، اَزش بگیره. اصلا چه اهمیتی داشت؟ اگه در اون لحظه، این تنها کارِ لازم برای وقفه انداختن توی گرفتنِ یک تصمیم درست بود، چرا اَزش اطاعت نکنه! حالا که با تمامِ وجود هم داشت از این کار لذت میبرد. اگه به یک معجزه احتیاج داشت، قطعا همین خودش یک معجزه بود._عجب معجزهی پیش پا افتاده اما قدرتمندی!_ چرا به فکر خودش نرسیده بود؟ چرا به جای گشتن در بین اونهمه راههای پر پیچ وخم در بیرون از خودش، سَری به درونش نزده بود و سادهترین گزینه رو_یعنی همین کاری که بهش مشغول بود_رو نکرده بود. چرا؟ چون مواد بهش این اجازه رو نمیداد؟ قدرتی کاذب که این کار رو کسرشاءن میدونست. حالا که همهی بزرگترینِ روانشناسها و روانپزشکهای دنیا هم به این نسخهی ساده پی بردن؛ که آدم همیشه به یک خلوت و چند قطره اشک نیاز داره_هر آدمی! هرچند هم قدرتمند و قوی_
برای هیچکدوم از این سوالاتی که همیشه بودند و هیچوقت هم قرار نبود که بروند، هیچ جوابی نداشت. جز اینکه با همون چشمای خیس، درحالی که واضح جلوی خودش رو نمیدید، بلند بشه و باز خودش رو دور کنه از موقعیتی که گرفتارش شده. هرجا. فقط بره.