با رفیقهای تازش، خیلی بهش خوشمیگذشت. هنوز جای خالیِ حامیاش، کسی که دستش رو گرفت و اَزش داخل این دنیای تازه مراقبت کرد، توی سینهاش احساس میکرد. با اینکه پیش یه سری آدمها که اونهام از جنسِ رفیقِ قدیمیش بودند، بود اما هروقت دلش میگرفت، اشک بود که از گونههاش سرازیر میشد و قلبش درد میگرفت. اینها حرفهایی نبود که بشه به هرکسی گفت. فکر میکرد شاید از نظر رفیقهاش خندهدار به نظر برسند؛ با اینکه میدونست اونها همونآدمهاییاند که باید باشند اما چه میشه کرد که بندِ دلش، جایی دیگه گره خورده بود. اینجور وقتها ساکت میشد و با یک لبخندِ ملیح که فقط برای اون رفیقهاش قابل درک بود، به باز و بسته شدن لبهای اونها خیره میشد. انگار حرف که میزدند، هرچقدر هم بیربط، همون حرفهایی بود که باید میشنید. تُنِ صداشون، انرژیِ پنهانِ لابلای کلماتشون، برق نگاهشون و... همه، همون چیزی بود که باید میبود و این آرامش میکرد. به همین سادگی؛ طوری که به خودش میاومد و میدید که اونهم قاطیِ حرف زدنهاشون شده و داره از دلیلِ دلگرفتگیش براشون حرف میزنه و اونها هم ساکت، با دل و جان به صحبتهاش گوش میدهند و جالبتر از اون اینکه، باهاش ابرازِ همدردی میکنند و بهش حق هم میدهند. با اینکه تازهوارد بود، اما این رو خوب فهمیده بود که کلمات چه انرژیای با خودشون به همراه دارند؛ مخصوصا اگه بدونی از کدومهاشون، کجا استفاده کنی. با اینحال هرچقدر هم دست و پاشکسته تلاش میکرد، همونقدر آرام میگرفت. انگار فعلا در اون زمان، ظرفیتش به همون اندازه بود. و خیالش از این راحت بود که تنها نیست و کسانی هستند که به جلوترها هُلش بدهند؛ همون وعدهی دلگرمکنندهی رفیق قدیمیش که قبل از جدایی، کنار گوشش زمزمه کرده بود.
طول کشید تا با این جَو جدید خو بگیره؛ با اینکه منطقیش این بود که اونجا راحتتر باشه؛ بلاخره اونجا شهر و محل سکونت خودش بود. اما خوب برای اون، داستان جورِ دیگهای تعریف میشد. محل سکونتش یا همون خونهاش، جایی بود که قلبش توی اونجا آرام بزنه. اون هنوز با این موضوع مشکل داشت چون همهی خاطرات تلخش، توی اون شهر اتفاق افتاده بود. برای همین، همهی وقتش رو با اون دوستاش میگذروند. از سرزدنِ حتی اتفاقی به کوچه و خیابانهایی که مثل تیغ روی روحش خدشه میانداختند فرار میکرد و خودش رو به آغوش همیشه بازِ رفیقهاش میرسوند. خانوادهاش که حدودا یک هفته یا بیشتر، اَزش بیخبر بودند و همهی شهر و پاتوقهای مصرفش و زیر و رو کرده بودند و سراغِ اون رو از هرکسی که میشناختند گرفته بودند؛ ابتدا با رویِ تلخ اَزش استقبال کردند که البته حق هم داشتند اما وقتی با چهرهی متفاوت پسرشون مواجه شدند، دست از اینکار برداشتند و حتی اَزش سوال نکردند که این مدت کجا بوده و چه میکرده چون چندین و چندسال بود که اون رو این شکلی ندیده بودند: آرام، کمحرف، خوشخلق، مهربان و... نمیدونستند چه اتفاقی براش افتاده. فقط چیزی شبیه به معجزه میتونست همچین کاری باهاش کرده باشه ک اونها از این بابت راضی بودند و توی این مسیر همراهش شدند.
شبیه به یک کودکِ تازه-متولد-شده، پر بود از شوق و اشتیاقِ یادگرفتنِ چیزهای جدید؛ چیزهایی که فقط وقتی بچه بود_قبل از اون اتفاقِ ناگوار بزرگ_همیشه با انرژی اَزشون توی هر جمعی که مینشست صحبت میکرد: نوشتن، نقاشی، ساز... حتی ادامهی تحصیل! اینها براشون خیلی عجیب بود اما هرکاری از دستشون برمیاومد میکردند که به خواستههاش برسه. ذوقِ صادقانهاش از این همراهی، هیچجوره قابل پنهانکاری نبود. اصلا اون یاد گرفته بود که دیگه هیچ احساسش رو پنهان نکنه. خوبهاش رو به خانواده و دوستاش نشون بده؛ بدهاش رو هم فقط به کسانی که مناسبِ اینکار هستند؛ یعنی همون دوستاش!
چه دنیای قشنگی بود، دنیای قلب. چه مبادلهی پایاپایِ آرامبخشی بود این دنیا که بهش حتی اجازه نمیداد که به قبلترهاش فکر بکنه: به دلخوریهاش و به دلایلِ اون دلخوریها، به چراییِ اونها، به هرچی که اذیتش میکرد و توی اون دنیای سابق، تنها با مصرف مواد و رفیقهایی که همه سیاه بودند، برطرف میشد. اون دنیا با آدمهاش و منطقهاش، نتونستند که آرامش کنند؛ کاری که این روشِ تازه-کشف-شده، به راحتی از پَسش براومده بود.
لازم نبود تا باز همون تجربههای تلخ رو دوباره تکرار کنه. میتونست از انرژیهاش، در راستای رسیدن به هدفهاش، با قوانینِ سادهای که این دنیا براش تعریف کرده بود استفاده کنه. قوانینی که انقدرهام سخت نبود؛ بند اصلیش گوشزد میکرد که نباید هیج احساس و فکری رو درونش حبس کنه؛ باقیش رو حامیهاش کم کم براش باز میکردند.
لذتبخش بود این سرزمین! جایی که همیشه دوتا گوشِ شنوا آمادهی شنیدنِ حرفهاش از هر جنسی بودند؛ چه گلایه، چه حرفِ شیرین؛ چیزی که اون هیچوقت تجربهاش نکرده بود و اتفاقا چون تجربهاش نکرده بود و شدیدا احساس تنهایی میکرد، به اون دنیای تیره قدم گذاشته بود. توی اون دنیای به اون بزرگی، تنها بودن، مثل وزنهای بزرگ، روی دلش سنگینی میکرد و الان دیگه اون احساس رو نداشت. مثل تیکههای پازلی جدا از هم، کنار آدمهایی که اونهام شبیه به خودش بودند، احساس دیده شدن میکرد و براش هیچچیز از این شیرینتر نبود. سبک بود. روی زمین قدم برمیداشت اما حقیقتاً جاذبه رو زیر پاهاش احساس نمیکرد. آرزوهاش رو نه اینکه نزدیک خودش ببینه، که توشون زندگی میکرد. شبها چشمهاش رو که میبست، به صدای دلش گوش میداد و از زمین کنده میشد و توی جایی دیگه که پر بود از رنگهای روشن، قدم میزد و صبحها سبک چشمهاش رو باز میکرد و این بود روالِ زندگیِ اون روزهاش!
خانوادهاش کم کم با دوستان جدیدش آشنا شدند. البته این پیشنهاد از طرف خودِ دوستاش بود چرا که وقتش بود تا از کم و کیفِ این روش باخبرشون کنند و یک سری شرایط رو براشون باز کنند. ناگفته نماند که اوایل خانوادهاش هنوز به پاکیِ اون اعتماد نداشتند و گمان میکردند که شاید دلیلِ این حالخوبیش، جنسِ تازهای باشه که پیدا کرده و... که زیاد هم اشتباه نبود؛ بله اون جنس تازهای پیدا کرده بود و نیاز بود تا کسانی که تجربهی بیشتری در این دنیا داشتند، اونها رو از این فکر اشتباه بیرون بیاورند.
کم کم یاد گرفت که چجوری با آدمها کنار بیاد و بینشون قدم برداره. که به عقاید اونها، هرچقدر هم متضادِ خودش، احترام بگذاره و فقط تا اونجایی که با همدیگه، هممسیرند همراهیشون کنه و بیشتر از اون، خودش رو درگیرِ مسائل بقیه نکنه. اینبار جورِ دیگهای این جمله رو برای خودش تعریف کرد:《راههای رسیدن به_خدا_کمال، به تعداد آدمهاست!》اینجوری که بهشون احترام بگذاره. نه فقط به خاطر شخصیتشون که بیشتر برای آرامش خودش. هرچند که تصمیم به دوستداشتنِ اونها رو هم از خیلی قبلتر گرفته بود چون بهرحال خودش هم یکی از اونها بود و این رو برای خودش هم میخواست. رفته رفته بین آدمها قد کشید و صاحب شخیت و اعتبار شد. سراغِ درآدمد رفت. اما نه افراطی، که بیشتر برای رفعِ نیازش، که اونهم در ابتدای کار بود و برای آیندش، به سری توی سرها درآوردن هم فکر میکرد. در اون زمان بیشتر برای نگهداری از حالِ خوبِ قلبش تلاش میکرد و همهی اینها با مشورتِ دوستاش انجام میشد. مشورت و انتقادپذیری، چیزهایی که قبلترها اصلا باهاشون آشنایی نداشت و حتی اَزشون فرار هم میکرد. ولی خب دوستاش عجلهای برای اینکار نداشتند؛ برای اونها هم لذت بردن، توی اولویت قرار داشت.
یک رضایتِ نسبی، همهی وجودش رو احاطه کرده و مهمتر اینکه، اون باهاش ارتباط برقرار کرده بود. درونش که به عقیدهی خودش بیانتها بود و شبیه به یک سیاهچاله، هیچوقت قرار نبود پر بشه، پر شده بود. انگار که این همون راهی بود که همیشه دنبالش میگشت و هیچوقت حتی خیالش رو نمیکرد که بتونه آدرسش رو روی زمین پیدا کنه؛ جایی که داخلش بشه نون دل رو خورد و اینجا دقیقا همونجا بود. اسمش قانون بود ولی خطِ مشیای شبیه زمینیها توش حکفرما نبود. یک جورایی کارهایی بودند که برای لذت بردن و دوام بیشتر توی این دنیا بهتر بود که انجام بشه. از همون کارهایی که اون مرد غریبه، بیدریغ براش کرده بود: یعنی دوستی. باقیِ چیزها توی جریانِ این مسیر که قرار میگرفت، خودکار درونش شکل میگرفت: چیزهایی شبیه به صداقت، اقرار به صورت روزانه و خیلی خسیسههایی که هر انسانی برای دوست داشتن و دوست داشته شدن بهشون احتیاج داره.
مدتها بود که از چیزی یا کسی گلایه نکرده بود و خوردهای از کسی به دل نگرفته بود. اما نباید یادمون بره که اونهم در بهترین شرایط، یک آدمِ و ممکنه که گاهی بدقِلِقی کنه، کم بیاره، از مسیر خارج بشه، به توصیههایی که براش لازمِ دل نده و... خلاصه سازِ خودش رو بزنه! اینها برای خودش شاید شدیدا دردآور بود اپا برای دوستای باتجربهاش، کاملا عادی بود. باز هم چون خودشون هم پشت سر گذاشته بودنش. اما این اذیت شدنها، میشد نیاز به تجربهی دوبارهاش نباشه اما اتقاقِ دور از انتظاری نبود. بله، ذاتِ سرکشاش دوباره جان گرفت و خودسَریهاش باز فوران کردند و کم کم راهیِ همون مسیری شد که چند مدت قبل، اَزش اومده بود. مقصد، همون مقصد بود اما همونطوری که در ابتدای این مسیر بهش اشاره شد، یعنی تمایل، باید دَرش ایجاد میشد و برای رسیدن بهش، هرچقدر که خودش ظرفیتِ تحملش رو داشت_این دیگه به خودش بستگی داشت که کی میخواست برگرده و چقدر میخواد که مزههای تلخ رو بِچشه_بله. جالبیِ این دنیا هم دقیقا همین بود که داخلش همهچیز به خودش بستگی داشت. خودش بود که انتخاب میکرد فرداش رو چطوری رقم بزنه. که بین خنده و دلخوری، کدومشون رو انتخاب میکنه. و در اون برهه، انتخابش درد کشیدن بود تا استفاده از دردهایی که آدمهای قبلتر از اون کشیده بودند. صفاتِ خوبی که دَرش شکل گرفته بودند، درحال فروکش کردن بودند و خودش هم از این قضیه آگاه بود و با همون فرمون جلو میرفت. باز لجباز شده بود. باز گلایه کردن رو انتخاب کرده بود. باز اَخم رو انتخاب کرده بود. باز توی غار تنهاییاش قایم شده بود و مدتها بود که با دوستاش حرف نزده بود و پر بود از منفیها.
اما تحمل این حالت برای هیچکس همیشگی نیست و یک جایی مثل چرکهای تلنبار شده زیر پوست، میزنند بیرون و برای اونهم این اتفاق افتاد و هزیونهای ناشی از یک تبِ شدید، عامل این اتفاق شد.