با موهایی باز، راستهی پل بهشت را گرفته و درحالیکه « صادق » داشت « جادو » را میخواند، با انگشتان وسط و کناریهایش با حفاظ پل، ضرب گرفته بودم؛ موهایی که تا وسط پشتم قد کشیده بود، من را از پشتسر به دختر شبیه کرده بود. تیکهکلامم به یک سری تیپهای معمول، چه دختر چه پسر، این بود که این روزها نمیشود جنسیت کسی را از پشت تشخیص داد. در این سکانس، خود تبدیل به سوژهی سرگرمی شده بودم. زمانی این را فهمیدم که یک موتوری با دو سرنشین از پشتسر بهم نزدیک شدند و من در وقفهی بین دو ترانه، دیدمشان که چند قدم جلوتر از من، برروی ترمز زده و از سرعت خود کم کرده و دور زدند و مسیری که از پشت میآمدند را برگشتند.