شاید به این دلیل برایم سخت است که او را آدمی مانند باقی آدمها نمیدانم؛ او « داداشم » بود! پنجاه و هفت دقیقه است که وارد چهلمین روز از رفتنش میشوم و... کم کم دارم به این، ایمان میآورم هرکسی مقداری دارد و « مقدارِ » او تمام شد؛ همانطور که روزی مال من تمام میشود.
بیشتر از این نمیخواهم فلسفهبافی کنم و ادای آدمهای قوی را دربیاورم چون نیستم. دلم برایش تنگ شده؛ دلم را رقصِ صدای باد، با بَنرِ اعلامیهی فوتَش، خالی میکند و قدرتِ ایستادن را از پاهایم میگیرد و مدتی به دیوار تکیه میدهم... هنوز در گالری گوشیام، ناخواسته دنبال عکسهای یادگاریمان میگردم... نه آدم قویای نیستم؛ تنها، دارم ذهنم را با واژههای خوشرنگ پُر میکنم و اینگونه، دلتنگیام را تسکین میدهم. رفتنش را معنادار میکنم و جای اشک ریختن، با یادآوری خاطرات خوشمان، لبخندی نامرئی، گوشهای از لَبم را سنگین میکنم و آهسته میگویم: « داداشِ خوبی بودی برام... » و سکوت.