مانند عدد آخر رمز کارت اعتباری، که هیچکس علاقهای ندارد آنرا بلند به زبان بیاورد، خیلیوقتها حاضر به قبول این نیستیم که دیگر تمام شد. و جالب است که دیدهایم، تمام درها، قبل از این اتفاق، قفل است.
یک « چرا » و « زیرا » ی بزرگ، منتظرمان است.
بعضیها فقط خوب بلدند خود را مشغول کنند تا نشان دهند مشکلی نیست یا مشکلی با اتفاقی که پیش آمده ندارند، همین! وگرنه جای خالیِ احساسِ خوبی که تا چند وقت پیش بوده و الان نیست، برای همه سخت است، درد دارد.
عصر، تصویرم را که مهدی، خوب از پسِ هنری درآوردنش برآمده بود، استوری کرده و زیرش، جملهای که آن را هم از پستی در اینستاگرام کِش رفته بودم، اضافه کردم. به این شرح که: « لبخندی که از درد، عبور کرده باشد، زیباست. »
آخر شب بود و طبق عادت، مشغول آخرین هرزگیهایم در اینستاگرام بودم که به کامنتی رسیدم که باعث شد چند دقیقه مکث کنم. نوشته بود: «موافقم ولی خودت زورِ همچین کاری رو داری؟ »
جوابهایی که از سَرِ آستین و نوک زبانم آویزان بودند، کم نبودند و منظور بیشترشان هم فقط یک چیز بود: « ناراحتی! » شبیه به آن زخمی که برروی جایی از آدم نشسته و بااینحال دلش نمیخواهد دردش را با کسی تقسیم کند، اسمش خودآزاری نیست؛ احساس میکند تکرارِ به زبان آوردنش، تنها سنگینیاش را بیشتر میکند و دور انداختنش را سختتر پس با سکوت، هضمش میکند و الان، عامل آن زخم، از راه رسیده و تصمیم را سخت کرده!
جاهایی هستند که گرفتنِ تصمیم منطقی، آسان نیست؛ مخصوصا که به قلب، ربط داشته باشد. بااینحال، سردی، روی دیگری از سکه است برای مراقبت از قلبی که سخت آسیب دیده. مانند بیرون کشیدنِ مصدومی از صحنهی تصادف! و همیشه با شک همراه است!
این شد که به خود آمد و دید که دارد مینویسد: « از روی کنجکاوی پرسیدی یا... برگشتی؟ »
تمرین میخواهد گرسنه باشی و آرام آرام لقمه بگیری!
طالقانیِ ما، پاتوقی دارد که خاصِ ماهیهاست. و آنها به نگاهِ آدمها آلرژی دارند اما دیدزَدنشان وسوسهای دارد که مقاومت را از آدم میگیرد وَلو یک ثانیه! ماهیهایی به رنگِ سنگریزههای کفِ پاتوق!