در بین صداهایی که میگفت: « خیلی وقته بار به ننوشتن عادت کردی، همه ازت توقع دارن... ». صدایی گفت: « انقدری نوشتی که حالاحالاها برای خوندن، کم نداشته باشی... »
دیروز یعنی دیشب، کاری که خلاف باورم بود. میخواستم بر سر کس یا کسانی که به این تصمیمم، چه مستقیم و غیر مستقیم مربوط میشد، منت بگذارم ولی نگذاشتم. چرا که فکر کردم این، ادامهای بود بر باوری که برای ساختنش تلاش میکنم حتی اگر همان کسها هیچوقت نفهمند و برای جبرانش تلاش نکنند. بعدش چه احساس تازهای بهم دست داد. انگار کسی که خیلی بهم آشنا بود، دستم را فشرد؛ کسی که از درونم به سمتم دست دراز کرده بود!
خیلی سربسته گفتم. ببخشید. مدتها ننوشتن، همچین بلایی سر آدم میآورد. زمان میبرد تا با کلمات آشتی کنی.