برای من خیارشور، یعنی دورهمی با خانواده در پارکِ قوری. خیارشور و چند پَر گوجه! ورقههای نازک کالباس، پوشیده شده زیر پوشش لطیفِ فلفل سیاه و گَردی از نمک هم همراهشان. « نون باگت » مال سَمتهای ما نبود؛ ما اینها را در نانِ تنوری میخواباندیم: آن هم دولایه. اصلا کالباس بهانه بود، ما دوست داشتیم حین دنبالبازی، نان در دستمان سنگینی کند. نام تنوری برای ما یعنی خانه، یعنی مامان حواسش به ما هست. یعنی دورهمیای بالغ بر ده نفر و ده لیوان پلاستیکی پر از نوشابهی « کانادادِرای یا میریندا » که چند نفرمان، دعای هر آخر هفتهمان این بود که محتوای لیوانمان هیچوقت خالی نشود. قایمموشک و پاره شدن سرِ زانوها و وصله کردن با برچسبهاس پارچهای با مارک « فوتبالیستها » و هندوانهی آخر، چه سوزی در دلمان میکاشت: یعنی کم کم حاضر شویم که برویم. حتی تخمههای جیبمان هم زورشان به راضی کردنمان نمیرسید: « باشه! سری بعد قول میدیم ببریمتون قایقسواری توی استخر پارک » تنها مامانهامان بودند که آخر شب، با پاشویهمان میدانند و قابل تحملمام میکردند! ر
برای من خیارشور یعنی زندگی؛ یعنی هشت سالگی!