چند شبی هست بیقراریام از حدی میگذرد که حالت تهوع را از نوک دماغم نزدیکتر میبینم.
سکوت میکنم، مینویسم، حرف میزنم؛ راجع به هرچیزی که به مغز و قلبم میرسد ولی هنوز سرجایش هست که هست.
گاهی فکر نیکوتین و خیلی کم، خیلی چیزهای دیگر، قیافهی راهحل به خود میگیرند ولی تجربه بهم نشان داده که...
دوست دارم بیشتر بخوابم. بیشتر بیدار بمانم. بیشتر فیلم ببینم. بیشتر کتاب بخوانم. بیشتر قدم بزنم. بیشتر ترانه گوش کنم. بیشتر قهوه بخورم و... بیشتر سکوت کنم.
گمانم باید رَدش روی قسمتی ( شاید هم، همهی وجودم ) از وجودم باقی بماند. گمانم وقت آن رسیده قبول کنم خونِ من از بقیه قرمزتر نیست. یا چون زیاد تنهایی کشیدهام، آغوش همه به رویم باز بماند. با حساب بانکیام خود بخود پر شود. یا همه تاییدم کنند. یا...
این روزها، یا شاید هم شبها... بگذریم...
نقطه.