« خوشبحال اونایی که دیگه زنده نیستن، نه!؟ » به ستارهای مخصوص نگاه میکردم. مهران داشت سیگارش را آرام آرام کام میگرفت. نورِ پروژکتور که تقریبا ده پانزده متر بالاتر از ما روشن بود، موقعیتی که ما نشسته بودیم را نیز خالی از لطف نگذاشته بود. چمن، خیس نبود اما نَم داشت. گویا همان موقعیتِ بخصوص از دست مسعول آبیاری، در رفته بود. سکوت، صدای غالب بود و در دامنش، چند تار و پودِ گازخالی و بوقِ موتور و ماشین، آنرا شنیدنیتر کرده بود. با فکر به این جمله، حالم بهتر شد؛ اصلا برای همین تقسیمِ خوشحالیام بود که خواستم آنرا بر زبان بیاورم اما در لحظه، تصمیم گرفتم که ثوابم را با متعلقاتش برای خود نگه دارم. صدای ضبطشدهای که درحال پخش بود، من را به این تصمیم مجبور کرده بود اما انگار خودش هم منصرفم کرد. او مرده بود. خالی از هر مسعولیت و تعهدی؛ قسط و وامی؛ زن و بچه و... با امید° حرف میزد و رفته بود و من نیز اینها را میخواستم. احساسم با همان رنگ و بوی رنگینکمانی، گفت: « همانطور که در آمدنت هیچ انتخابی نداشتهای، برای رفتنت نیز نباید بازخواست بشوی؛ این قانونِ یک عدالت منصفانه است! درواقع منظورم « هرجور رفتنی » است؛ پس خودکشی و... یک راهِ مردن است... برو و خودت را از همهی این تلاش کردنها و دغدغهها و شبیه به یک انسان زندگی کردنها و... رها کن. » با تمام اینکه تقریبا نود و نه درصد باهش موافق بودم اما رأی به زنده ماندن دادم. به زمین چمن، درازکشیده در کنار مهران، با صدای ضبطشدهای که هماهنگ با سیگارش، تمام شده بود، برگشتم. لبخندی زدم و چشم از آن ستارهی مخصوص برداشتم و مهران را انتخاب کردم که داشت جوک تعریف میکرد!