با یک گاریِ چهارچرخ که دستگیرهی فلزیاش اندازهی یک دروازهی گلکوچک بود؛ با شکمِ ورمکردهای که بارِ ضایعاتش بودند؛ یک تَلّ هیزم که قولِ یکی دو ساعت گرم کردن را به آدم میدادند؛ یک کاپشنِ پفکی که در یک نگاه، سالم به نظر میرسید؛ با خوراکیهایی که از نگاهِ منِ حواسجمع، دررفته بود؛ سقف و دیواری از شاخهها و تنهی یک درخت کاج؛ با زیراندازی از کیسههای آرد و احتمالا کارتن یخچال؛ یک سیخِ فلزی که احتمالا سیمِ چرخهای موتورسیکلت است و یک مقدار شیرهی گیاه تریاک و یک پاکت سیگار و... احساس میکرد حالش خوب است؛ همین کافیست! یک لحظه آمدم قضاوتش کنم ( کاری که خیلی وقتها میکنم ) که زیاد طول نکشید و جوابِ طعنهی نَزدهام را به خودم دادم که: چراکه نه، هرکسی تعریفی برای خوشحالی دارد، او هم این... یکیش خودم که فردا باید شش میلیون و خردهای قسط بدهم و ده روز بعد، شش میلیون دیگر و الان دارم مینویسم و قبلش داشتم ابله را ورق میزدم و احساس هم میکنم خوشحالم. تازه، به این، تاکید هم میکنم! نشان° به وقت گذاشتن برای نگهبان پنجاه و خردهای سالهی گلخانهی کنار داروخانه که دوست داشت مقداری با یکی شبیه به خودش، دل سَبُک کند! من میگویم اهل دل. چه افتخاری از این بالاتر!