
موسیقی بیکلام در فضایی بسته، یعنی خواب؛ من پرواز میخواستم؛ پس بلند شدم و درها را باز کردم و آسمان را درون خانه دعوت کردم و دیدم! انگشتانی نامرئی که قلمی نامرئی را در درست گرفته بودند و چیزهایی مینوشتند که آنها نیز نامرئی بودند! از همگیِ اینها، لااقل حالهای معلوم بود اما از صاحب آن انگشتها، هیچ؛ همانطور که از نوشتهها چیزی مشخص نبود و من بودم! آری! من آن نوشتهها بودم! سطر به سطر چیزهایی که نوشته میشد، شب و روزهای زندگی من بودند. میدیدم که قلم میایستد و من نمیدانستم که قرار است من را در چه وضعیتی بنویسد: خوشحالی انتظارم را میکشد یا ناراحتی؟ کسی قرار است بیاید که احتیاجش دارم یا قرار است همهچیزم به شکلی از من گرفته شود؟ کسی چه میدانست؛ همانطور که از ایستادنهای قبلیِ قلم... منتها یک تفاوت وجود داشت و آن، این بود که اینروزها دلم میخواهد که ببینم: چه مینویسد؛ چه اتفاقی میافتد و من چکارهام!
موسیقی بیکلام که اینروزها تأثیری پررنگتر در زندگیام میگذارد، نواخته میشود. من را به افقِ رویدادِ تولدِ تمام این تصویرها میبرد و شهامتِ ماندن را بهم میدهد! انگشتانش را به پهنای صورتم باز میکند و لبخند را از بالا به پایین، در آن نقش میزند. لبهایم را باز میکند و ترانهای در زبانم تزریق میکند که بعدها تأثیرش را میفهمم؛ آنهم تنها تأثیرش را، نه اصلِ قافیهها و وزنها را! تصویری به قلبم میدهد که در آن، روحم را درحال رقص میبینم! افکارم، همگی پاک میشوند و احساس، جای آنها را میگیرد و سبک شدنم را به معنای واقعی کلمه، احساس و آن لحظهها را زندگی میکنم. میبینم که زندگی، زندگیام، از ابتدا همین بوده: موسیقیای بیکلام که نواخته میشود و انگشتانی که برای اتفاق افتادن، مینویسند! حال سوالی این بین، بین افکار و احساسم ردوبدل میشود که میدانم زیر سر افکارم است: نوازندهی موسیقی بیکلام کیست!؟ مهم نیست. افکارم را پس میزنم و دوباره دستِ احساسم را میگیرم و چشمانم را میبندم و نویسنده را تصور میکنم؛ موسیقی بیکلام را صدا میزنم و بازیچههای افکارم را، زمین را، پلهای میکنم و از آنها بالا میروم؛ با همان چشمان بسته؛ بی ترس از سقوط! دستهایم را به هیچ سمتی دراز نمیکنم و تنها در گوشهای از همان تصویری که موسیقی بیکلام در قلبم ساخته بود، تصوری از گرفته شدنِ دستهایم را بر بومی سفید نقاشی میکنم و از زمین دور میشوم! اینکه نمیدانم کجا میروم، چه زیباست چون دیگر به افکارم فرصتی برای زیر سوال بردنش نمیدهم؛ از خلوص آن کم نمیکنم و با تمام وجود به آن میبالم و حواسم را پرتِ نتهای موسیقی میکنم: کِلاویههای پیانو با رنگهای سیاه و سفیدشان؛ سیمهای گیتار و و ویولن و هَنگدِرام و فلوت و خیلی سازهای دیگر که من نامشان را نمیدانم و چه اهمیتی دارد که موسیقی، زبانِ روح است و روح، تصویر میبیند، نه نام و کلمه و... و عشقبازی میکند!
در این لحظهی بخصوص، خوشم؛ آفتابِ مسافر برروی شاخ و برگ گوجهسبز، خوش است؛ ثانیهشمار خوش است؛ زنگِ بُلبُلیِ خانهمان خوش است و... کم کم درحال خروج از اتمسفر زمینم و اینها آخرین تصویرهای زمینی هستند که در خاطرم مانده است. میروم تا در آغوش کشیده شدن را به معنی واقعی کلمه احساس کنم. میروم تا از نویسنده قول بگیرم این لحظات، مختص به قسمت خاصی از زندگی من نباشد؛ تمامش این باشد که من جز این، کم میآورم! خودش خوب میداند...