دستزدنهای علی هروی: آرام و بی قافیه و شِلپ شِلپ. از همان ابتدایی که میشناختمش، همینطوری بود.
مهدی از سفرنامهاش صحبت کرد؛ اینکه گفت سپهر، که نفر بیست و دو یا سوم بود، از بخت بلندش، به علت کنسلیِ نفرهای نمیدانمچندم، به آن مسابقه دعوت شده بود و من موازی با تعریف این ماجرا، آرزو کردم کاش به من هم زنگ میزدند بعد یادم آمد که من اصلا در آن مسابقه شرکت نکردهام و با این تایید، ادامهی خاطراتش را با حسرتی که « آقا نمیشه! فقط از گوش دادن لذت ببر » همراهیاش کردم.
دلم میخواست جورابهایم را دربیاورم. من در هر چهاردیواری که فرش شده باشد، این روتین را تیک میزنم.
عکس یک مرداب، قاب گرفته شده و میخ شده به دیوار، عجیب° انتخابی بود؛ گرفته تر از صدای مهدی که با متنِ جُستارَش °مترادف بود
با دیدن همخدمتیام با موهای بلند، پشت فرمان موتور سیکلت، یادم آمد ما در دوران خدمت سربازی، چقدر سادهتر بودیم...
نه! زیباتر، دلنشینتر، بیغَلوغَشتر، بودیم. چه روزهای رنگیای بود آن روزها؛ با وجود اینکه هرروزش، اقلا هفت برابر کُندتر از اینروزهای « شخصی » میگذشت.
یادم میآید تازه از تهران انتقالی گرفته بودم برای تیپ صد و سیِ شهید دلجویانِ بجنورد. وای! صدای کوبیدن کولهی پلنگیام به زمینِ خاکیِ چندمتر بعد از دژبانی، هنوز در گوشم است. همزمان با آن، صدایی که در گوشم زمزمه کرد: « کاش خواب باشه خدا! چشمام رو باز کنم ببینم هنوز تهرانم... » هنوز خورشید در آن اولین غروب، در همان نقطه، میخ شده به دیوارِ آسمان و من از خدا شهامت میخواهم تا قدمهایم را به آسایشگاه برساند، خیلی خستهام!
مطمئنم، ( درخت ) توت، هنوز از جای دستهای کسی که او را در خاکِ جلوی مغازهمان کاشته، مراقبت میکند.
آمپول، بهم حس قدرت میده. یه... یِجور... یه جور هیجان!
برسی خانه و ذوق این را داشته باشی که کی سراغ یخچال بروی؛ ببینی که امشب چه سورپرایزی برایت در نظر گرفته ؛)
« خواهش میکنم صدا نده! » مکالمهی من با چنگالی که جاقاشقی را به دهانِ من ترجیح میداد!