مادرم از من حسرت خوردن نمیخواهد. یک آبهویجبستنیِ با لذت را که بروم بالا، خیالش راحت میشود. همین که بداند برایم عزیز است، برایش کافیست. برایم پروازی را میخواهد که خود، تنها در دنیای مادرانهاش توانسته تجربهاش کند. پروازی در واقعیت؛ جوری که تختِ کفشهای پارهشدهام را همه ببینند و خودم، از قلمدرد، خوابم نبرد!
مادرم میخواهد همیشه خندهام را ببیند. مسافرت کردن با کسانی که دوستشان دارم. موهای مرتب و ریشهای آنکارد و بوی عطر، جای سیگار!
مادرم از من حمایت مالی نمیخواهد؛ همین که بداند دستم به دهانم میرسد، شب° سرِ راحت روی بالشت میگذارد.
مادرم احساس میکند اگر تنها نباشم بهتر است؛ در اینکه کِی و با چه کسی و در کجا این اتفاق میافتد را سخت نمیگیرد.
کاش همین الان، در همین تاریخ و ساعت، میتوانستم بنویسم: « دوستت دارم مامان! دلم برات تنگ شده! جات اینجا توی خونه، خیلی خالیه! » حیف که هرچه تلاش کردیم، اجازه نداد، راهِ کلمات، به دنیای درونش باز شود!