نبود اما آینه او را نشان میداد.
همهجا سیاه بود و تنها یک نورِ خفهی زردرنگ، (نمیدانم از کجا) صحنهی مقابل آینه را برای نشان دادنش روشن کرده بود. در تاریکی همهچیز گُم است. آینه کثیف بود. با این حال چند نقطهی تمیز برای اثباتِ حضورش پیدا شده بود و یک تصویرِ کج و معوج را تحویلِ مخاطب مورد نظر داد.
از آخرین باری که خود را در آینه چِک کرده بود، خیلی میگذشت؛ بیست سال پیش که زنده بود. آنجا که برایش اهمیت داشت همهچیز سر جای خود قرار دارد: قَرینگیِ ابروها، صاف بودن پوست، مرتب بودن موها و رخت و لباس هم که جای خود را دارد.
دستِ راستش را بالا آورد و با انگشت اشاره، گونهاش را لمس کرد. پوستش پلاسیده شده بود؛ خاک، بدجور با پوست تا میکند و قوانین پزشکی نیز این را تأیید میکند که جسم بعد از چند سال تجزیه میشود پس تصویرِ افتاده در آینه متعلق به چه کسی بود؟ روح؟ یعنی میشود اینطور تعریف کرد که روح و جسم، شبیه به هم هستند؟ شاید هم آب است که در طی سالها زندگی در لیوانِ جسم، فُرمِ مشابهی پیدا میکنند.
سرد بود. هوای گرمِ خارج شده از دهانش، به مرور فضای اطرافش را به یک حمام تبدیل کرد. حمام هم بود منتها منبعِ بخار از جایی دیگر به جز شیرِ آبِ گرم تامین میشد. چیزهای عجیب، یکی پس از دیگری از سایه بیرون میآمدند و افکارِ او را به بازی دعوت میکردند.
نترسیده بود: از تنهایی، تاریکی، سکوت، تصویرش در آینه، بخار و خیلی چیزهای دیگر که در راه بودند نترسیده بود؛ از این خوابهای بیسروته زیاد دیده بود اما آیا اینکه این صحنه نیز یک خواب است، سوال اصلیاش این بود. در خوابهای او، هیچ بُعدی وجود نداشت، هیچ صدایی وجود نداشت. در خوابهای او، او هیچ اختیاری در تغییر و دست بردن در صحنهها را نداشت اما اینجا کمی فرق داشت.
نگاهی به اطرافش انداخت. قبلاً در یک همچین جایی حضور نداشت. البته که خواب، از هیچ قانونی پیروی نمیکند، این را خودش هم میدانست و درواقع چیزی که ذهن او را درگیر کرده بود، کنجکاوی در شناختِ مکانی بود که در آن قرار گرفته است. دوست داشت دست از سرِ آینه بردارد و قدم در سایر نقاط بگذارد. قطعا اتاقها و فضاهای بیشتری بودند که ارزش دیدن را داشته باشند.
خون زیر پوستش دَوید. آخرین نگاه را هم به مخاطبِ آن طرفِ آینهاش انداخت و برگشت و دنبال درب خروجی گشت.
