با چشمانی که از سوزِ شببیداریِ شبِ قبل، بعلاوهی موهایی که از صبح تا همین یکی دو ساعت قبل، کوتاه کرده بودم، قسمتهایی از مسیر برگشت به خانه را از حفظ میآمدم. انگشتان شصت و اشاره را زیر شیشههای عینک، پُل میزدم و پلکها را میچِلاندم و در انعکاسی از تصویرِ مسیرِ پیشرو که در پردهی چشمانم محو میشد، ادامه میدادم. تا جایی که دیگر نمیتوانستم ادامهی مسیر را حدس بزنم.
با همین کیفیت از هشیاری، در این فکر بودم که امشب بعد از پر کردن شکمم با هرچیزِ دَمدَستی، فیلم ببینم. همان ادامهای که با امشب میشود شبِ سوم یا چهارمی که هنوز موفق به اتمامش نشدهام. هرشب بساطم همین است: « برس خونه و فیلم ببین! مثلا امشب اون فیلم اینتر اِستِلار! » ولی اولویتها میدانِ بیداری را به فیلم نمیدهند! ولی تا نوشتن باشد، مطالعه باشد، فیلم در تَه صف قرار دارد این بد نیست ولی من دلم فیلم میخواهد. اینست که از آرزوهایم، به قول این دهه هشتادیها، از فانتزیهایم، یک روز تعطیل، خواب، فیلم، موسیقی، مقدار چی نوشتن و یک چیزی در حد در کردن شکم... بااینحال نزدیک به دوسال است که پا را از محدودهی شهر، بیرون نگذاشتهام و هرروز سرکارم: هفت روزِ هفته و قابل حدس است که نوک انگشتم به کدام گزینه راحتتر میرسد.
مانند همین الان. مغزم تجربههای شبهای قبل را نشنیده میگیرد و آخرش، نهایتاً ده دقیقه بیشتر از تجربهی قبلی، بیدار میماند. مانند همین الان که گوشی چندبار نزدیک بود از لای انگشتان دستم سر بخورد و اتفاقی که نباید، افتاده.