
همیشه چیزهایی رو با چشمای خودم میدیدم که باورشون برام آسون نبود. اتفاقاتی که برام میفتاد، طوری که خودم رو داخل اون ماجرا احساس میکردم اما کنترلی در اونها نداشتم. بیشتر شامل چیزهایی میشد که در طول روز از زبونِ خیلیها میشنیدم و باعث میشدن همهی فکرمو به اون مشغول کنم و وقتی که به خواب فرو میرم، همون سلسله افکار، به شکل تصاویری ممتد شبیه به واقعیتهای روزمره سراغمو بگیرن. البته این رو همونجا داخل خواب متوجهش نمیشدم که روز بعد وقتی خودمو با همون ظاهرِ قبل از خواب پیدا میکردم میدیدم که چیزهایی رو احساس کرده بودم تنها یه رویا بودن!
یکبار وقتی خودمو در حال راه رفتن میدیدم، احساس تازهای بهم دست داد. گمون کردم از قالب واقعیِ خودم که یه درختم خارج شدم و زمینِ زیر پاهام رو میدیدم که داره حرکت میکنه. دقیقتر که شدم متوجه شدم ریشههام از خاک بیرون زدن و همراه با یه بچه آهو و چند تا پرنده که اطرافم در حال بال زدن هستن داریم توی جنگی قدم میزنیم. همونجا بود که ناخواسته دست در دستِ باد گذاشتمو شروع کردیم به دویدن!
وزنِ خودمو احساس نمیکردم؛ سبک مثه باد! راحتتر از پرنده، از روی گودالها میپریدمو برای چند لحظه زمین رو زیر پاهام احساس نمیکردم و بعد از چند دقیقه موندن در همون حالت، با یه تکونِ شدید به خودم میومدم و به اولین چیزی که سر میزدم ریشههام و موقعیتی که داخلش قرار گرفته بودم، بود. نورِ خورشید رو میدیدم که از لابلای شاخههام پوستمو نوازش میکنه و سنجابها رو که روی تنهام در حال ورجه وورجهان! آبِ گوارا رو از دل زمین مینوشیدم و بعد از اینکه به بیدار بودنم اطمینان کامل پیدا میکردم، یادِ خاطرهی روزِ قبل، وقتی چند تا بچه آهو که در اطرافم مشغول بازی بودن میفتادم. اونجا که از تجربهی گردششون داخل جنگل و پریدن از روی گودالهای آب و سُرسرهبازی در دلِ دشت پر از گل صحبت میکردن! بخودم لبخند میزدم و شبیه به باقیِ درختان باوقار، به کار روزانم یعنی تولید اکسیژن میپرداختم. با سَرپنجههای تازه متولد شدهام که حالا به همسایههای دورتر از خودم رسیده بودن، سلام میکردم.
اما یچیزی در پسِ ذهنم اذیتم میکرد و اون، تصویرِ بهار در قابی متفاوت همراه با ماجراهایی که فقط همونجا دیده بودمشون! دقیق خاطرم نیست. از هرکدوم یه تیکه داخل فکرم باقی مونده. چمن... شکوفه... تاریکی و... چند تا آدم که پوستمو لمس کردن! من اونجا چیکار میکردم؟ چیشده بود که اونجا رو برای پَرسه زدن توی خواب انتخاب کرده بودم! کسی، چیزی برام تعریف کرده بود؟ 《دو تا آدم! آره، دو نفر بودن.》
اومدم تا سرِ خودمو با چیزای دیگه گرم کنم چون خاطرهی خوبی از آدما در ذهنم وجود نداشت! پدر بزرگم که خیلی وقته دیگه ندیدمش در قصههای قبل از خواب برام تعریف کرده بود: آدما هرچیزی رو نابود میکنن تا به اون هدفی که میخوان برسن! از دوستاش که اتفاقی در مسیر رفت و آمد اونها قرار گرفته بودن و بعد از چند وقت، تنههای بریده شدهشون رو دیده بود چون باید جاده ساخته میشد!
ولی هربار که اومدم جلوی فکر نکردن به چیزی رو بگیرم، بیشتر بهش فکر کردم و اینم یکی از همونا بود. اینکه کنجکاوی بود یا حسِ دلتنگی برای تجربهی دوبارهی اون فضا، نمیدونم. تا به خودم اومدم، دیدم که در اون محل حاضر و آماده منتظرِ یه اتفاقِ جدید یه گوشه نشستم!
پر بودم از ترسی مخلوط با هیجان؛ گمونم درصدِ ترسم به علت ناشناخته بودن اون محیط، بیشتر خودنمایی میکرد. گرم بود، خیلی گرم. این حسِ آشنا باعث شد تا خودمو با اونجا وِفق بدم و کمتر از نوبت پیش احساس غریبگی کنم. من این گرما رو در تابستونهای جنگل حس کرده بودم. پس برای سر در آوردن از صحتِ این فرضیه، خودمو به جستجوی نشونهها مشغول کردم.
نگاهی به اطرافم انداختم. خبری از شکوفههای بهاری نبود. در عوض برگهای درخت رو دیدم که وارفته بودن و از شاخهها آویزون شده بودن. غرورم اجازه نداد تا از کسی بپرسم. میخواستم اینبار در خوابم دست ببرم و قانونشو بهم بریزم. تصمیم گرفتم تا خودم کنترلشو بر عهده بگیرم! نگامو به آسمون انداختم و در عوضِ ابر، موجی از حرارت رو دیدم که شبیه به سراب، تصویرِ زمین رو در اون بالاها منعکس کرده بود. خورشید جسورتر از همیشه میتابید؛ نمیدونم چقدر از شروعِ روز گذشته بود اما بیشتر از چند ثانیه بهم اجازهی خیره شدن رو به خودش نداد.
سرم رو انداختم پایین چون بیشتر از تحرکِ جسمم، فکرم مشغول شده بود و همین باعث شد ذهنم زودتر از همیشه خسته بشه. بعد از چند لحظه، یه تصویر از خوابِ قبلیم جلوی چشمام نمایان شد و اون، گشتن دنبالِ مجرای آبی بود که بین چمنها مشغول فوران آب بود. ایندفعه واقعا بهش احتیاج داشتم. هر لحظه، حرارت بدنم بالاتر میرفت و بیشتر به حضور تابستون ایمان میاوردم
در کنار اینهمه بیقراری، حسی قشنگ سراغمو گرفت و اون، تواناییِ برقرار کردن ارتباط با اون محیطِ تازه بود. بهرحال مجرای آب رو پیدا کردم اما دریغ از یه قطره آب که پوستِ من رو نشونه بره! در همین تکاپو، دوست کوچولوم گنجشک از راه رسید. نیاز به معرفی نبود، با نگاهِ اول شناختمش. گمونم حسِ مشترکی بین همهی موجودات زنده هست که به محض قرار گرفتن در یک محیطِ غریبه، ملاقات با یه دوست، هرچند هم تازهآشنا، باعث دلگرمیت بشه!
با چند تا حرکت سریع، خودشو به اولین سایهای که زیر شاخههای درخت پیدا کرد رسوند. نفسش که جا اومد، انگار که افکارِ من رو خونده باشه، شروع به صحبت کرد:《عجب هوای گرمی! گرم که نه باید بگی داغ! با این سنّم، خورشید رو انقد بیرحم ندیده بودم...》 با این سنش! کسی ندونه من که میدونم گنجشکا چقدر عمر میکنن! ولی باشه، حالا که دور، دورِ توعه، هرچی دوسداری خودتو دستِبالا بگیر رفیق! ادامه داد:《با وجودِ بهارِ پر بارونی که داشتیم، انگار تابستون داره خودنمایی میکنه و هرچی گیاه و درخت روی زمین بوده رو از پا درآورده! حتی یه دونهی گندم هم در مزرعه پیدا نکردم...》 عه! دیدی تابستونِ! دیدی حق با من بود؟ تا همینجا برام کافی بود؛ دیگه به حرفاش توجهی نمیکردم.
سرخوش از این پیروزیِ کوتاه مدتم، حضورِ مردِ سبزپوشِ خستهای رو پشت سرم احساس کردم. گمونم یه جا دیده بودمش! در حالی که عرق از سرو کولش میریخت، با یه ابزار افتاده بود به جونِ اون مجرای آب و بعد از چند لحظه کلنجار رفتن باهش، بلاخره موفق شد تا اون بارون مصنوعی رو راهاندازی کنه! حالا حالم بهتر شده بود. حرارتِ بدنم داشت افت میکرد و میتونستم به خودم اجازهی جسارت برای کنجکاوی بیشتر رو بدم! گنجشک به خواب فرورفته بود که چمنها جون گرفتن و قد علم کردن. حشراتِ دیگه هم کم کم سروکلهشون پیدا شد. آفتاب مهربونتر شده بود و نسیم هم با لبخند اعلام حضور کرد. همهچیز خوب پیش میرفت و افرادِ حاضر در صحنه هم کمتر بهم به چشمِ یه غریبه نگاه میکردن!
جااب اینجا بود که به همهچی دقیق شده بودم اِلّا خودم! جای چند تا خرابکاری پرندهها رو هم روی پوستم احساس کردم. شاید باورتون نشه اما ناراحت نشدم. این یعنی من هم یکی از اجزای تشکیل دهندهی اون صحنه بودم و این برام خوشایندتر از گِلِگی بود. مهمتر از همه اینکه من اینبار بیشتر کنترل خوابمو به دست گرفته بودم و از نتایج مثبتش هم این بود که به جواب چند تا سوالم رسیده بودم! اما این احساسات برای من گذرا بودن. تمام حاضرین برام آشنا بودن. من شبیه به اونها رو بارها در بیداری دیده و باهاشون ارتباط برقرار کرده بودم؛ دنبالِ یه چیز جدید میگشتم! چیزی که دست منو گرفت و دوباره پام رو به این خواب باز کرده بود!
بیپرده بگم! من دنبال آدمیزاد بودم، اونم نه هرکی، همون دو نفر غریبه که برای اولینبار بهم نشون دادن میشه به این موجودات به چشمِ غیر از دشمن هم نگاه کرد! یه سوال، بهونهی بیشتری رو برای دور کردن خودم از اون محیط، دستم داد. کنجکاو شدم که دلیل آدما از برقرار کردن رابطه باهم چیه! تولید مثل؛ مثه باقیِ حیواناتی که در جنگل دیده بودم! نه! بعید میدونستم این موجودِ اسرارآمیزِ دوپا، کاری رو به این دلایلِ سطحی انجام بده!
در کنار موجوداتی که سرگرمِ برطرف کردنِ نیازهای غریزیشون بودن، من اینجوری ذهنمو درگیر سر در آوردن از زندگیِ آدما کرده بودم و پام رو از بُعدِ واقعیِ خودم بیرون گذاشته بودم؛ این هم برام خسته کننده بود و هم جذاب! اینکه یه درخت باور کنه که میتونه بغیر از تولید اکسیژن و سایهانداختن بر سر موجودات زنده و چمیدونم هرکارِ روتینِ دیگهای، فکرش رو معطوف به چیزهای دیگهای هم بکنه!
با وجود همهی اینا و البته نقش متفاوتی که اینبار در این خواب بازی میکردم، یه احساس خستگی بهم میگفت فورا دست ازین کارهات بردار و بیدار شو! شاید خستگی نبود، ترس بود که در لباس خستگی ظاهر شده بود تا من رو ازین تصمیمم منصرف کنه؛ شاید اینم از ابزارهای خواب بود که قدرتشو به رخم بکشه! کاش دست من بود و میتونستم اونها رو از خونههاشون بیرون بکشم و بیارم بنشونم کنار خودم و وادارشون کنم به حرف زدن!
نمیخواستم تسلیم شم و هرلحظه امیدوارتر از قبل، به این فکر میکردم که اونها بلاخره از راه میرسن و من رو در رسوندن به جواب سوالم کمک میکنن! پس شروع کردم به دقیقتر شدن بر روی صحنهی حضورشون در صحنهی قبلی.《شب بود. هوام خنک بود. همهجا خیس بود، البته تنِ من هم همینطور! همهجا رو سکوت فرا گرفته بود...》همش همینا! هرچی دوباره سعی کردم دیگه چیزی یادم نیومد! نکنه از استرسِ زیادیه! نکنه... نکنه اصلا من کنترلی بر روی خوابم نداشتم و هرچیزی که تا الان برام پیشومده هم، تیکههای پازلی بوده که جناب خواب، از قبل برام چیده بوده تا من رو بازی بده! نکنه تسلط من، همش یه توهم بوده؟ اگه اینجوری باشه، لابد الان یه گوشه وایستاده و داره قاه قاه به ریش من میخنده! طفلی من!
باید چیکار میکردم! خورشید هم داشت میرفت و معلوم نبود که چقدر از فرصتِ من باقی مونده بود! بیخیال. انگار زیاد به خودم فشار آورده بودم. هرچی میخواست بشه بزار بشه. حداقلش این بود که یه خواب متفاوت دیده بودم. چقدر حالم بهتر شده بود! باز چشمام سنگین شدن. حالا که اینجوریه بزار یخورده به صحبتهای طبیعت گوش بدم؛ صدایی که هیچوقت بهم دروغ نمیگه!