
خوابهای دوستِ تازهواردمان به حقیقت پیوست و نتیجهی اصرارهای او این بود که واقعیت دستش را در دستانِ زندگی قرار داد. او اکنون نیمکتی چوبی در یکی از کوچه پسکوچههای فضاهای سبز، زیرِ آسمان همین شهر، نفس میکشد.
همسایهاش درخت، به او توضیح داد که دیگر بیخود در انتظارِ قرار ملاقات نباشد. درخت برایش تعریف کرد که او (مرد جوان) جسمش را به زمین تحویل داده است. این را از دیگر دوستانش شنیده بود.
او وفادار به یافتنِ پاسخ سوالش در اصرار به خواب، تنها راهی که بلد بود، دل از جنگل کنده بود؛ مرد جوان نیز همینطور. وفادار به عشقش، حاضر نشد جسم خود را با دیگری در اشتراک بگذارد و دست روحش را گرفت و راهیِ آسمان شد.
آسمان در هنگام پذیرش او، غمی سنگین را متحمل شد، ابرها باردار شدند و برف بارید و جای پای آن دو، زیر دانههای برف پنهان شد. شاید باز گرمای بهار، پرده از عشقهای پنهان شده زیر سنگینیِ زمستان را بردارد.
یار او کجاست و چه میکند، به [نویسندهی اصلی] بستگی دارد. از فلسفهی عشق سر در نمیآورم پس وارد مبحث پیچیدهی آن هم نمیشوم.
چیزی که اکنون باقی مانده است، نیمکتی چوبیست که تنها در میانِ انسانهای خسته، پیچ پایههایش را بر زمین محکم کرده است. او اکنون شاهد هزار قرار ملاقاتِ بدونِ نتیجه است و یاد اولین قرار ملاقات با انسانها را نیز در گوشهای از خاطرهاش زنده نگاهداشته است. اگر روزی بهاری، دلگیر از زمین و زمان، سراغش را گرفتید، حواستان باشد که او به چه دلیل پای در محدودهی ما آدمها گذاشته است. شاید هنوز به جواب سوال خود نرسیده باشد!